Mijn vakantie in Congo

Drie jaar na mijn laatste vakantie ben ik opnieuw naar Congo gegaan van 21 oktober tot 1 december 2019. Een lange reis! Je vertrekt van Zaventem met het vliegtuig, 8 uur later land je in N’Djili, de internationale luchthaven van Kinshasa. Je paspoort wordt snel gecontroleerd door het personeel van de immigratiedienst, maar je moet nog lang wachten om je koffers terug te krijgen. Als er iemand is die je met een wagen komt ophalen, dan ben je een gelukkige mens: je zult veilig tot je bestemming komen. Anders moet je onderhandelen met een of andere van de talrijke taxibestuurders die vóór de luchthaven op klanten staan te wachten, die met elkaar ruzie maken om de meeste klanten te hebben. Je moet opletten want hun prijzen verschillen van de ene tot de andere chauffeur en snel de chauffeur kiezen die je naar je bestemming zal voeren. In ieder geval, heb je nog een lang traject af te leggen tussen ongeduldige bestuurders die in alle richtingen rijden en op die manier lange files en grote vertraging veroorzaken.

[…]

Lees meer in KERK & leven van 22 januari 2020


P. François Mbiyangandu

Kerstmis bij ons

Kerstzang, Zandbergen (26 december 2019)
KSA-kerstzang in WZC ’t Cautervelt, Ophasselt
KSA-kerstzang

Kerstmis was een feestelijke dag in onze kerken. Verschillende eucharistievieringen werden heel mooi opgeluisterd door onze koren of met zang door kinderen. Het deed deugd dat veel mensen naar de vieringen gekomen zijn. Velen – kinderen en volwassenen – kwamen naar de kerststallen in en buiten de kerken, waaraan veel werk en zorg was besteed. Men bleef er aandachtig en vroom naar kijken. Het leek wel alsof men inging op de oproep van Paus Franciscus: ‘kijk naar de kerststal, naar de verschillende beelden, vooral naar het kind Jezus dat je met open armen ontvangen wil’. Niet enkel in de kerken werd gezongen: jeugd ging ook bij mensen thuis of in een rusthuis de vreugde van Kerstmis uitzingen.

[…]

Lees meer in KERK & leven van 15 januari 2020

De oneindige God en onze eindigheid

De Kerstperiode ligt achter ons, maar ze blijft doorwerken. Door mens te worden heeft de oneindige God onze menselijke eindigheid aangenomen. En voor ons een rijk perspectief geopend.

De concrete Jezus was geen abstractie. Zijn hele leven was een expressie van Gods nabijheid en van de liefde als mooiste kenmerk van een mens. Het evangelie in zijn geheel spreekt ons over de waardigheid van de mens en van het leven. Dit slaat op het pasgeboren Christuskind, maar ook op alle mensen die geconfronteerd worden met lijden, op migranten en vluchtelingen die ons een oproep voorhouden tot broederlijkheid en solidariteit, over alle bekoring tot egocentrisme heen. Het houdt een bekommernis in voor de toekomst, door de zorg voor een integrale ecologie en nog meer voor de kinderen die de nieuwe generatie uitmaken.

[…]

Lees meer in KERK & leven van 8 januari 2020

Pastoor Frans

Nieuwjaar – een overvloed aan geschenken

Kerstmis en nieuwjaar: pakjestijd. Wat zullen we geven? Aan wie? Wat zullen we krijgen? Van wie? We staan er niet altijd bij stil, maar eigenlijk krijgen wij zoveel, iedere dag weer. Als je daar over doordenkt gaat er een hele wereld voor je open. Ons leven is een onverdiend geschenk, zomaar gratis gekregen. Onze talenten ook. Dat besef mag ons best wel aanzetten tot bescheidenheid.

Er is nog iets anders. Als wij een geschenk of een attentie krijgen, een doosje pralines of een kaartje of … noem maar op, dan weten we natuurlijk dat we dat van iemand krijgen. En die iemand heeft daar vaak ook een bedoeling mee. De schenker van het geschenk legt iets van zichzelf in het geschenk. Zo is de gever een stukje aanwezig in het leven van de ander. Als het maar niet opdringerig is.

[…]

Lees meer in KERK & leven van 26 december 2019

Namens al onze medewerkers wens ik u allen, en al wie u dierbaar zijn: een gelukkig en gezegend Nieuw Jaar, vervuld van alle goeds!

Pastoor Frans

Werken aan solidariteit: twee welzijnsschakels in Geraardsbergen

Welzijnsschakel Steksken bestaat al bijna zeven jaar. Sinds het voorjaar van 2018 kreeg Geraardsbergen er een tweede welzijnsschakel bij: Welzijnsschakel Share-K. Deze richt zich vooral op mensen met een migratieverhaal.

WELZIJNSSCHAKEL STEKSKEN
Steksken groeit steeds verder uit, op vlak van mensen die bereikt worden, op vlak van vrijwilligers maar vooral op vlak ervaring. Mensen leren enorm veel bij al doende. De moeilijkheden die een welzijnsschakel ervaart zijn leerscholen.

[…]

SHARE-K: WELZIJNSSCHAKEL MET AANDACHT VOOR MENSEN MET MIGRATIEACHTERGROND
Het viel ons op tijdens de vele huisbezoeken die we voor Stop Armoede doen: ongeveer twee derden van zijn mensen met migratieachtergrond.

[…]

Lees meer in KERK & leven van 11 december 2019

Samen een onthalende kerk opbouwen

In het weekend van 23 en 24 november 2019, op het feest van Christus Koning, gaat de aandacht van de Kerk in ons land bijzonder naar ‘Kerkopbouw’. Daarbij wordt niet zozeer gedacht aan stenen, aan het optrekken van nieuwe kerkgebouwen, maar aan het creëren van een aangenaam en hartelijk klimaat in onze kerkgemeenschappen.

De bisschoppen en hun medewerkers wijzen erop dat Kerk-zijn vandaag geen zaak is van spectaculaire of grootse dingen. Het is ‘gewone dingen doen op een onthalende manier’. Dat wil zeggen dat mensen zich welkom weten in onze kerken en parochiegemeenschappen. Daarvoor krijgen wij enkele tips mee.

ONTHAAL
Wanneer mensen mee komen vieren is het voor hen altijd aangenaam als zij bij het binnenkomen van de kerk op een vriendelijke manier verwelkomd worden door een voorganger, door iemand van de onthaalploeg, een lid van de lokale kerkploeg… Bij die gelegenheid kan hen een zangboek aangeboden worden of kunnen zij met folders of via mondelinge uitleg informatie krijgen over het plaatselijk kerkgebeuren.

[…]

Lees meer in KERK & leven van 13 november 2019

Wapenstilstand

11 november is officieel de herdenking van het einde van de eerste Wereldoorlog. In de loop van 2019 is op heel wat plaatsen in binnen- en buitenland stil gestaan bij de 75ste verjaardag van de Bevrijding in 1944, die het einde van de tweede Wereldoorlog inluidde. Het zijn momenten van grote dankbaarheid en bewondering, waaraan een oproep tot vredesengagement wordt gekoppeld.

Vandaag lijken die alles verterende wereldbranden voor velen slechts een vage herinnering. Maar nadat oorlog uitgebroken is moet op de duur ook vrede worden gesticht. Als de vele terreuraanslagen van de laatste jaren ons iets kunnen leren, dan is het wel dit: dat we altijd opnieuw attent dienen te zijn voor wat mensen en volkeren tegen elkaar opzet, dat wij ons daar moeten blijven tegen verzetten en niet in de valstrik mogen lopen van wie de mensheid wil verdelen en op die manier heerschappij tracht te verwerven. Net op vandaag, in deze woelige wereld waar velen onzeker en angstig zijn en waar de lokroep van extremisme zeer verleidelijk wordt, is ijveren voor dialoog en verstandhouding meer dan ooit geboden. Echte vrede is zoveel meer dan de afwezigheid van wapengekletter, al is dat uiteraard al heel wat. Ware vrede rust in het hart en de geest van mensen en kan van daaruit verder uitlopen in de vele kringen om ons heen, in concrete daden van samenhorigheid.

[…]

Lees meer in KERK & leven van 6 november 2019


Pastoor Frans

De Gemeenschap van de Heiligen

‘Denk niet: “ik ga mijn eigen gang”. Want alleen ben je te klein en te bang. Je kunt niet zonder de anderen.’ Dit zijn 3 zinnetjes uit een lied van Zjef Van Uytsel. Hij heeft gelijk. Zonder de anderen: geen taal, geen cultuur, geen familie, geen volk. Op alle niveaus en op alle terreinen van onze samenleving hebben wij elkaar nodig; veel meer dan wij beseffen. Wij behoren tot een gezin, een familie, een geloofsgemeenschap, een gemeente, een volk. In dit netwerk van menselijke relaties is het niet alleen een kwestie van nemen of krijgen, maar ook van geven en ontvangen, van zijn ‘met de anderen’ en ‘er zijn voor de anderen’, van samen-zijn, samen-leven. Dat is het scheppingsplan van God. Deze wil van God werd evenwel al van in den beginne genegeerd, want zo mogen we het verhaal over Adam en Eva, en Kaïn en Abel, en over de zondvloed verstaan.

“Si tous les gars du monde pouvaient se donner la main…” Kunt ge het u voorstellen dat alle mensen elkaar de hand reiken? Daarover kun je alleen maar dromen. Het is Gods droom, Gods wens: dat mensen elkaar de hand reiken en samen het ‘Onze Vader’ bidden en dat zijn wil mag geschieden op aarde zoals in de hemel. Als mensen elkaar oprecht gemeend de hand reiken dan raken ze niet alleen elkaars hart, maar ook het hart van God. Het is Gods Koninkrijk: een liefdesgemeenschap.

[…]

Lees meer in KERK & leven van 30 oktober 2019

Ik mag u bemoedigen met een wens (Ef.3,16-19): ‘Moge God vanuit zijn rijke luister uw innerlijk wezen kracht en sterkte schenken door zijn Geest, zodat door uw geloof Christus kan gaan wonen in uw hart, en u geworteld en gegrondvest blijft in de liefde. Dan zult u met alle heiligen de lengte en de breedte, de hoogte en de diepte kunnen begrijpen, ja de liefde van Christus kennen die alle kennis te boven gaat, opdat u zult volstromen met Gods volkomenheid.’
God kan een God van mensen zijn als mensen van God willen zijn.

Paul Lacaeyse ss.cc

Missionaire kerk zijn (2)

Op de pastorale conferentie van 19 september sprak diaken Dany Van der Haegen over ‘een missionaire kerk’. In de vorige aflevering van Kerk en Leven brachten wij het een eerste deel van zijn inspirerende uiteenzetting. Hier komt het vervolg.

We sloten het eerste deel af met de stelling dat de grondslag van ons verkondigen eerder profetisch en theologisch is, dan institutioneel of functioneel. Natuurlijk hechten we belang aan een goede organisatie en een stevige structuur. We zouden toch graag wat meer gelovigen, wat meer praktiserenden in onze kerken hebben, maar dit kan niet onze voornaamste doelstelling zijn.

Natuurlijk heeft de Kerk ook een publiek nut en een maatschappelijke functie. Mensen waarderen stilte, herbronning, kunst, ritueel, een band met het verleden… en zoeken of vinden dat in de Kerk. Dat is absoluut legitiem en ook een deel van onze opdracht. De Kerk heeft zeker reden van bestaan als een nuttige instelling die spirituele ‘service’ aanbiedt op vraag en op maat van de moderne mens. Maar dergelijke nuttige dienstverlening belichaamt niet de volheid van onze zending. Een parochie bedoelt meer te zijn dan een ‘tankstation’ of een ‘loket’ waar individuele religieuze behoeften centraal staan. Haar diepste roeping bestaat erin ‘ek-klesia van God’ te zijn: een gemeenschap die zich door Hem laat verzamelen om in haar leven en samenleven tastbaar teken te zijn van zijn verlossing van de wereld.
Vanuit die roeping verstaan we ook beter de missionaire positie van de parochie. Ze is niet het toeleveringsbedrijf van religieuze service op een bepaald grondgebied. Ze stelt een teken voor die streek, maar valt er niet mee samen. Parochies zijn geen religieuze bodembedekkers, die het hele terrein religieus moeten verkavelen. Het moeten oasen worden, waar God én mens kunnen thuiskomen.

[…]

Lees meer in KERK & leven van 16 oktober 2019