Vakantie 2020

Het wordt dit jaar voor velen een speciale vakantie.
Heel wat reislustigen hebben hun reis naar het buitenland geannuleerd gezien.
Anderen raken toch weg.
Ze zullen opgelucht vertrekken
en hopen zonder veel moeilijkheden terug in ons land te geraken.
Je kunt ook van de nood een deugd maken
en een kortere vakantie houden in eigen land.
Wij mogen op stap gaan
op een andere manier dan als we naar ons werk trekken:
nu in de vakantiemodus.

[…]

Lees meer in KERK & leven van 24 juni 2020

Pastoor Frans

Abraham leert ons bidden met geloof

Onze Bijbelgroep heeft in het aflopende werkjaar aandacht geschonken aan de verhalen over Abraham in het oudtestamentische boek Genesis. We stonden stil bij Abraham als zwerver, man van geloof, vriend van God, beproefde vader. Toeval wil dat in deze maand waarin we ons project afronden paus Franciscus tijdens de audiëntie van 3 juni stilstond bij het bidden van Abraham.

In het leven van Abraham weerklinkt plots een stem. Zij nodigt hem uit om een schijnbaar zinloze weg te gaan: weg gaan uit zijn land, te breken met de wortels van zijn familie om naar een nieuwe toekomst op te trekken, een andere toekomst. En dat alles omwille van een belofte waarop men slechts vertrouwen kan. De Heer belooft hem dat zijn nakomelingen zo talrijk zullen zijn als de sterren die aan de hemel schitteren. Op een belofte vertrouwen is niet gemakkelijk, het vraagt moed. En Abraham had vertrouwen.

[…]

Lees meer in KERK & leven van 17 juni 2020

De rol van vader

Zondag is het Vaderdag, daarom krijgen onze papa’s wat meer aandacht. We zetten op Vaderdag letterlijk onze papa’s in de kijker en wensen hen van harte een mooie dag. In wat volgt nemen wij hun hedendaagse rolbeleving even onder de loep.

Gedurende de voorbije eeuwen vonden heel wat evoluties plaats op sociaal, cultureel, politiek en religieus vlak, die een grote impact hebben op de rol die een vader heeft in de opvoeding.
Gezin en opvoeding waren in tweeoudergezinnen het terrein van de moeders. Zorgen voor het gezinsinkomen, buitenshuis werken, … was de verantwoordelijkheid van de vader. De vader werd vooral gezien als gezagsfiguur en als hij die het contact met de buitenwereld onderhield.
Door de toenemende arbeidsparticipatie van vrouwen zijn vader– en moederrollen veranderd.
Doorgaans vinden zowel moeders als vaders in tweeoudergezinnen dat kinderen opvoeden een gezamenlijke verantwoordelijkheid is en er wordt gestreefd naar een evenwichtige bijdrage van beide ouders.
Bij de opvoeding wordt de rol van moeders niet belangrijker geacht dan die van de vader. Een stijgend aantal vaders ziet voor zichzelf een actieve, betrokken en (ver)zorgende rol en ziet dit als essentieel onderdeel van goed vaderschap.
Er is een wel grote diversiteit in de wijze waarop vaders de ouderrol invullen. Dit is afhankelijk van tal van factoren zoals de eigen ambities, vaardigheden, de gezinssituatie, de etnische en religieuze achtergrond, de ondersteuning die vaders krijgen, enz. De tijd die vaders besteden aan de zorg voor kinderen is de laatste jaren gestegen maar diverse internationale onderzoeken tonen ook dat vaders nog steeds beduidend minder uren besteden aan de kinderen dan moeders.

[…]

Lees meer in KERK & leven van 10 juni 2020

Ann

Na drie maanden corona

Na vele weken van strenge regels lijkt het er momenteel op dat het coronavirus stilaan ingedijkt wordt en dat de maatregelen wat kunnen verzacht of versoepeld worden. Hopelijk.

Onze grote dank en bewondering gaat naar de artsen, verpleegkundigen, andere zorgverstrekkers, dienst- en onderhoudspersoneel, die in de voorbije maanden het beste van zichzelf hebben gegeven. Vakbekwaam en collegiaal. In moeilijke omstandigheden maar met groot inlevingsvermogen voor hun patiënten en voor elkaar. Met risico’s voor hun eigen gezondheid. Dezelfde dank en bewondering richten we naar de leerkrachten, directies en andere personeelsleden van onze scholen. Telkens weer moesten ze zich aanpassen aan nieuwe richtlijnen. Ze hebben dit gedaan met veel geduld, creativiteit, soepelheid, zowel voor de preteaching als voor de kinderopvang en voor het hervatten van de lessen. Soms moesten ze verschillende dingen tegelijk doen. En natuurlijk zijn de ouders te bewonderen. Zij moesten vaak hun beroep thuis uitoefenen en tegelijk de zorg voor hun kinderen opnemen, met inbegrip vaak van studiebegeleiding.

Er is ook medeleven, met al de categorieën mensen die hier hoger al vermeld zijn. Maar bijzonder met de familieleden van bejaarden of zieken, al of niet besmet met het virus. Het heeft hen veel pijn gedaan dat zij, om veiligheidsredenen, niet tot bij hun geliefden konden komen en dat zij dagen, soms weken lang machteloos moesten wegblijven. Of zij moesten zich beperken tot wuiven en glimlachen van achter een scherm of met een mondmasker en handschoenen aan. Echt niet de beste manier om gevoelens van meeleven te tonen. De zieken en bejaarden zelf hebben veel geleden onder ziekte en verzwakking, of onder de langdurige eenzaamheid. Wanneer iemand gestorven was viel voor de nabestaanden het rouwen nog moeilijker dan anders, omdat het afscheid in zo een moeilijke omstandigheden moest plaatsvinden en in sommige gevallen zelf helemaal onmogelijk was. Er is in de voorbije maanden veel geleden.

[…]

Lees meer in KERK & leven van 3 juni 2020

Pinksteren

Op het feest van Pinksteren vieren wij de voltooiing van het paasmysterie.
De Heer Jezus heeft voor ons geleden, Hij is voor ons gestorven en verrezen. Nu zendt Hij ons zijn Geest. In zijn kracht wordt overal ter wereld het Goede Nieuws van Jezus bekend gemaakt en het Rijk van God gevestigd.

Velen onder ons kennen dit verhaal. Hoe de apostelen zich na de kruisdood van Jezus terugtrokken in een labyrint van angst, twijfel, ontgoocheling en onzekerheid.
Drie jaar lang volgden zij een man waar ze naar opkeken. Waar ze veel van verwachtten. In geloofden. Die hun een zeker aanzien gaf: waren zij immers niet zijn vrienden, zijn volgelingen? En plots was alles voorbij.
IJlings verschansten ze zich in de bovenzaal van het cenakel.
Een plaats waar ze samen waren gekomen om het Joodse paasmaal vieren.
Een plaats waar ooit vreugde en euforie heerste, maar die enkele uren later hun figuurlijk graf zou worden.
Hadden ze zich vergist? Was alles maar een mythe gebleken? Waren ze misleid geworden? Wat was de zin van dit alles? Hoe moet het nu verder? Terug naar hun dagdagelijkse bezigheden en uitgelachen worden? Jezus had hun een helper beloofd, de Heilige Geest, die hen geestelijk verder zou leiden en ze de kracht zou geven om getuigen van het evangelie te zijn. Maar waar bleef die? Ik vermoed dat de apostelen zich ook deze bedenkingen en vragen zullen hebben gesteld. Om een antwoord te vinden, hun moreel op te krikken. Akkoord, ze hadden Jezus enkele keren ontmoet. Ontmoetingen waarbij hij hen andermaal uitlegde wat de betekenis was van alles wat hij gedaan had tijdens zijn openbare optreden. Maar was dat echt een fysieke ontmoeting of sproot deze ontmoeting voort uit hun wederzijdse verhalen, hun herinneringen aan Jezus? Hoe dan ook, de fut was eruit, hun ideaal verzwonden!
En toch. Op de vijftigste dag na Pasen, tien dagen na Hemelvaart, op Pinksteren dus, kwam de beloofde Heilige Geest over hen neergedaald.

[…]

Lees meer in KERK & leven van 27 mei 2020

Jan De Lil

EEN ZALIG PINKSTERFEEST GEWENST

Hemelvaart van Christus

Zoals elk christelijk feest nodigt ook dat van de Hemelvaart van Christus ons uit om een gelovige binding te maken tussen verleden, heden en toekomst.

Kijken we eerst naar het verleden. We proberen ons in te leven in de situatie van Jezus’ leerlingen in de dagen na de dood en de verrijzenis van hun Heer. Die mannen, die wij nu beschouwen als de steunpilaren van ons christendom, zijn maar langzamerhand gegroeid in hun besef dat Jezus verrezen was en dat zijn leven niet tevergeefs was. Zelfs op de dag van zijn Hemelvaart wisten zij nog niet goed waar ze aan toe waren. Tot vlak voor zijn afscheid stelden ze Jezus nog de vraag: “Heer, gaat u in deze dagen het koninkrijk voor ons land herstellen?” Pas toen de Heilige Geest over hen kwam op Pinksteren begrepen ze dat de Heer niet gekomen was om politieke actie te voeren en een aards rijk te stichten, maar dat zij voortaan getuigen moesten zijn van Hem en zijn boodschap, en dat zij op aarde het werk van Christus moesten voortzetten.

[…]

Lees meer in KERK & leven van 20 juni 2020


Pastoor Frans

Maria toezingen

Sinds de jaren 1960 zijn heel wat christelijke liederen in onbruik geraakt. Hetzij omdat hun inhoud niet meer aansluit bij de religieuze gedachten en gevoelens van de gelovigen, hetzij omdat hun muzikale en literaire vormgeving niet aansluit bij de hedendaagse opvattingen daarover. Dat is nog meest van al waar voor de liederen die in grote mate uit de volksdevotie zijn gegroeid. Er heeft zich een verschuiving voorgedaan van een vrij gevoelsgeladen, volksromantische lyriek naar meer Bijbels gerichte gedachten en formulering.

Er is wellicht geen liederensoort die daar zo duidelijk de gevolgen van draagt als de Marialiederen. Zelfs graag gezongen en toch wel inhoudrijke liederen zoals ‘Liefde gaf U duizend namen’ of ‘Lieve Vrouwe van ons land’ vallen niet altijd in de smaak van gelovigen die bedevaarten of andere Mariavieringen samenstellen. Een heel stel Marialiederen is buiten gebruik gevallen. Jammer genoeg zijn zij niet door andere vervangen. Of nieuwe Marialiederen, zoals die van Jos Bielen, cantor van de norbertijner abdij van Averbode, zijn niet echt doorgebroken in het ruime publiek.

[…]

Lees meer in KERK & leven van 13 mei 2020


Pastoor Frans

In quarantaineperiode verbonden met Onze-Lieve-Vrouw van het Gebed

“In welke situatie jij ook bent, weet dat je in ons gebed bent. Iedere dag. Voortdurend. En als je dat gelooft, dan voel je je nooit alleen. Dat is heel belangrijk als je in afzondering moet blijven of je opgesloten voelt in een beperkte kring. Je kan de muren van je kamer verplaatsen door te lezen en te bidden. Je kan de hele wereld binnenhalen met mensen die je fysiek niet besmetten, maar die jouw hart verruimen en de liefde doen groeien.”

Met deze laatste woorden van zijn brief van 14 maart 2020 spoorde bisschop Lode Van Hecke ons aan om in de noodsituatie waarin we ons bevinden thuis te blijven en om te bidden voor onszelf en voor elkaar. Wat bidden betreft, wat anders zou normaler en logischer voor ons gelovigen zijn dan ons te richten op ‘Onze-Lieve-Vrouw van het Gebed’? Dit is de titel waaronder Maria wordt aangeroepen in Île-Bouchard, een klein dorpje nabij Tours in Frankrijk, een pelgrimsoord in het bijzonder voor gezinnen. Willen wij haar vragen dat ze ons in deze quarantaineperiode een steuntje in de rug geeft en ja ons zelfs leert bidden? Daarom staan wij in deze bezinning stil om bij haar troost te zoeken, naar het voorbeeld van zovelen die bij haar bijstand zochten in Lourdes, Fatima, Kevelaer, Banneux, Beauraing, Scherpenheuvel, Lisp (te Lier), Oostakker of in de Mariakapel van de Oudenberg, van Onkerzele enzovoort.

Door deze coronacrisis konden we in onze kerken niet samen komen en is het kerkelijk leven sinds enkele weken grotendeels stil gevallen. Toch kregen we via de sociale media de kans om God te danken voor zijn barmhartigheid, in de stilte van de afzondering maar geestelijk solidair met elkaar verbonden. Nu de paastijd al een tijdje voorbij is, zitten wij niet stil achter onze schermen maar blijven biddend verbonden met Onze-Lieve-Vrouw van het Gebed, zij die aan de voet van het Kruis van haar Zoon voortdurend in gebed en bezinning wist te blijven. Maria toont zich aan ons “als een voorbeeld in de beleving van de christelijke levenshouding”. Ze is “een kostbare steun voor wie binnen wil treden in een authentieke inwendige stilte van het hart. Zoals Lucas het zei: ‘De moeder [van Jezus ] bewaarde alles wat er gebeurd was in haar hart'” (cfr. Laurent Landette, Hoe leer ik bidden van dag tot dag? Een eenvoudige, praktische methode, p. 139).

[…]

Lees meer in KERK & leven van 29 april 2020


Pater Félix

Zoveel mogelijk het goede doen

In de voorbije weken werden heel wat artsen, verpleegkundigen, zorgverleners, verantwoordelijken van ziekenhuizen en zorginstellingen… overrompeld door de zorg voor hun patiënten. En de families van deze zieken en stervenden al evenzeer. Allen hebben zij voor een deel hun onmacht ervaren. Hun goed hart en hun verantwoordelijkheidszin hebben hen aangezet om alles te doen wat ze konden, maar ze werden geconfronteerd met de grens van hun lichamelijke, psychische en materiële mogelijkheden. “Wij wilden méér doen, maar het was niet mogelijk.” Soms leidt dit tot schuldgevoelens.

Vergeleken met deze goede mensen is het onverschillig gedrag van anderen zonder meer ergerniswekkend. Zij storen zich niet aan de maatregelen die zijn opgelegd om de corona-pandemie in te dijken. Alsof zij zelf niet kunnen geraakt worden en alsof de gezondheid van hun medeburgers hen helemaal niet kan schelen.

[…]

Lees meer in KERK & leven van 22 april 2020

Pastoor Frans

Pasen – doortocht

Niet enkel op de paasdag zelf, maar vijftig dagen lang, tot Pinksteren, blijven wij Pasen vieren. Ons christelijk paasfeest sluit aan bij het joodse Pasen, het feest van de doortocht. Elk jaar gedenken en vieren de joden hun uittocht uit het slavenland Egypte, met daarin het indrukwekkend verhaal van de doortocht door de Rode Zee. En in heel dat gebeuren hebben ze ervaren hoe God met hen was. Dat mochten ze nooit vergeten. Een kerngedachte van de joodse spiritualiteit is: de herinnering.

Ook voor Jezus was zijn Pasen een doortocht, een overgang. Het gaat om de overgang van duisternis naar licht, van haat naar liefde, van onrecht naar menselijkheid, van dood naar leven. Dat is de voornaamste betekenis van het christelijk paasfeest: dat ook de dood, die ‘laatste vijand van de mens’ zoals Paulus hem noemt, niet het laatste woord heeft. Dat Christus de dood overwonnen heeft. Hij is er uit opgestaan. En Hij roept ons toe: ‘sta op’, ja, ook jij. Hij roept ons weg uit alle kwaad en zonde, uit alle haat en terreur, uit alle tweedracht en verdeeldheid, uit alle banaliteit en onzin.

Pasen is daarom het feest van de hoop, van bevrijding en verlossing. Want de dood gebeurt niet alleen op het einde van ons leven. Verrijzenis, opstanding, nieuw leven, dat alles betreft niet alleen het leven na de dood. De dood heerst ook midden in het leven. Overal waar het leven bedreigd of belemmerd wordt. Of waar mensen elkaar de dood aandoen. Dat soort samenleven, gebaseerd op tweedracht en haat, moeten we de rug toekeren. Daarvan worden we bevrijd. En opgeroepen tot bekering, tot de levenswijze waartoe Christus ons oproept en die Hij ons heeft voorgeleefd. Het komt erop neer dat we ‘nieuwe mensen’ worden.

[…]

Lees meer in KERK & leven van 15 april 2020