Samen een onthalende kerk opbouwen

In het weekend van 23 en 24 november 2019, op het feest van Christus Koning, gaat de aandacht van de Kerk in ons land bijzonder naar ‘Kerkopbouw’. Daarbij wordt niet zozeer gedacht aan stenen, aan het optrekken van nieuwe kerkgebouwen, maar aan het creëren van een aangenaam en hartelijk klimaat in onze kerkgemeenschappen.

De bisschoppen en hun medewerkers wijzen erop dat Kerk-zijn vandaag geen zaak is van spectaculaire of grootse dingen. Het is ‘gewone dingen doen op een onthalende manier’. Dat wil zeggen dat mensen zich welkom weten in onze kerken en parochiegemeenschappen. Daarvoor krijgen wij enkele tips mee.

ONTHAAL
Wanneer mensen mee komen vieren is het voor hen altijd aangenaam als zij bij het binnenkomen van de kerk op een vriendelijke manier verwelkomd worden door een voorganger, door iemand van de onthaalploeg, een lid van de lokale kerkploeg… Bij die gelegenheid kan hen een zangboek aangeboden worden of kunnen zij met folders of via mondelinge uitleg informatie krijgen over het plaatselijk kerkgebeuren.

[…]

Lees meer in KERK & leven van 13 november 2019

Wapenstilstand

11 november is officieel de herdenking van het einde van de eerste Wereldoorlog. In de loop van 2019 is op heel wat plaatsen in binnen- en buitenland stil gestaan bij de 75ste verjaardag van de Bevrijding in 1944, die het einde van de tweede Wereldoorlog inluidde. Het zijn momenten van grote dankbaarheid en bewondering, waaraan een oproep tot vredesengagement wordt gekoppeld.

Vandaag lijken die alles verterende wereldbranden voor velen slechts een vage herinnering. Maar nadat oorlog uitgebroken is moet op de duur ook vrede worden gesticht. Als de vele terreuraanslagen van de laatste jaren ons iets kunnen leren, dan is het wel dit: dat we altijd opnieuw attent dienen te zijn voor wat mensen en volkeren tegen elkaar opzet, dat wij ons daar moeten blijven tegen verzetten en niet in de valstrik mogen lopen van wie de mensheid wil verdelen en op die manier heerschappij tracht te verwerven. Net op vandaag, in deze woelige wereld waar velen onzeker en angstig zijn en waar de lokroep van extremisme zeer verleidelijk wordt, is ijveren voor dialoog en verstandhouding meer dan ooit geboden. Echte vrede is zoveel meer dan de afwezigheid van wapengekletter, al is dat uiteraard al heel wat. Ware vrede rust in het hart en de geest van mensen en kan van daaruit verder uitlopen in de vele kringen om ons heen, in concrete daden van samenhorigheid.

[…]

Lees meer in KERK & leven van 6 november 2019


Pastoor Frans

De Gemeenschap van de Heiligen

‘Denk niet: “ik ga mijn eigen gang”. Want alleen ben je te klein en te bang. Je kunt niet zonder de anderen.’ Dit zijn 3 zinnetjes uit een lied van Zjef Van Uytsel. Hij heeft gelijk. Zonder de anderen: geen taal, geen cultuur, geen familie, geen volk. Op alle niveaus en op alle terreinen van onze samenleving hebben wij elkaar nodig; veel meer dan wij beseffen. Wij behoren tot een gezin, een familie, een geloofsgemeenschap, een gemeente, een volk. In dit netwerk van menselijke relaties is het niet alleen een kwestie van nemen of krijgen, maar ook van geven en ontvangen, van zijn ‘met de anderen’ en ‘er zijn voor de anderen’, van samen-zijn, samen-leven. Dat is het scheppingsplan van God. Deze wil van God werd evenwel al van in den beginne genegeerd, want zo mogen we het verhaal over Adam en Eva, en Kaïn en Abel, en over de zondvloed verstaan.

“Si tous les gars du monde pouvaient se donner la main…” Kunt ge het u voorstellen dat alle mensen elkaar de hand reiken? Daarover kun je alleen maar dromen. Het is Gods droom, Gods wens: dat mensen elkaar de hand reiken en samen het ‘Onze Vader’ bidden en dat zijn wil mag geschieden op aarde zoals in de hemel. Als mensen elkaar oprecht gemeend de hand reiken dan raken ze niet alleen elkaars hart, maar ook het hart van God. Het is Gods Koninkrijk: een liefdesgemeenschap.

[…]

Lees meer in KERK & leven van 30 oktober 2019

Ik mag u bemoedigen met een wens (Ef.3,16-19): ‘Moge God vanuit zijn rijke luister uw innerlijk wezen kracht en sterkte schenken door zijn Geest, zodat door uw geloof Christus kan gaan wonen in uw hart, en u geworteld en gegrondvest blijft in de liefde. Dan zult u met alle heiligen de lengte en de breedte, de hoogte en de diepte kunnen begrijpen, ja de liefde van Christus kennen die alle kennis te boven gaat, opdat u zult volstromen met Gods volkomenheid.’
God kan een God van mensen zijn als mensen van God willen zijn.

Paul Lacaeyse ss.cc

Missionaire kerk zijn (2)

Op de pastorale conferentie van 19 september sprak diaken Dany Van der Haegen over ‘een missionaire kerk’. In de vorige aflevering van Kerk en Leven brachten wij het een eerste deel van zijn inspirerende uiteenzetting. Hier komt het vervolg.

We sloten het eerste deel af met de stelling dat de grondslag van ons verkondigen eerder profetisch en theologisch is, dan institutioneel of functioneel. Natuurlijk hechten we belang aan een goede organisatie en een stevige structuur. We zouden toch graag wat meer gelovigen, wat meer praktiserenden in onze kerken hebben, maar dit kan niet onze voornaamste doelstelling zijn.

Natuurlijk heeft de Kerk ook een publiek nut en een maatschappelijke functie. Mensen waarderen stilte, herbronning, kunst, ritueel, een band met het verleden… en zoeken of vinden dat in de Kerk. Dat is absoluut legitiem en ook een deel van onze opdracht. De Kerk heeft zeker reden van bestaan als een nuttige instelling die spirituele ‘service’ aanbiedt op vraag en op maat van de moderne mens. Maar dergelijke nuttige dienstverlening belichaamt niet de volheid van onze zending. Een parochie bedoelt meer te zijn dan een ‘tankstation’ of een ‘loket’ waar individuele religieuze behoeften centraal staan. Haar diepste roeping bestaat erin ‘ek-klesia van God’ te zijn: een gemeenschap die zich door Hem laat verzamelen om in haar leven en samenleven tastbaar teken te zijn van zijn verlossing van de wereld.
Vanuit die roeping verstaan we ook beter de missionaire positie van de parochie. Ze is niet het toeleveringsbedrijf van religieuze service op een bepaald grondgebied. Ze stelt een teken voor die streek, maar valt er niet mee samen. Parochies zijn geen religieuze bodembedekkers, die het hele terrein religieus moeten verkavelen. Het moeten oasen worden, waar God én mens kunnen thuiskomen.

[…]

Lees meer in KERK & leven van 16 oktober 2019

Missionaire kerk zijn (1)

Op de pastorale conferentie van donderdag 19 september 2019 lichtte diaken Dany Van der Haegen een thema toe waarover paus Franciscus regelmatig spreekt: een missionaire kerk. Ook in ons bisdom is dit reeds meerdere jaren een hot item. Als wij leerling van Jezus willen zijn/worden, dan moeten wij over dit onderwerp nadenken en ons afvragen hoe wij dit praktisch in ons leven en in onze geloofsgemeenschap kunnen toepassen. Wij geven hier een eerste deel van de inspirerende uiteenzetting van diaken Dany weer.

Een missionaire kerk vraagt dat wij midden in de wereld Gods Woord verkondigen. Elke gelovige wordt, krachtens zijn/haar doopsel uitgenodigd dit te doen. Als gedoopte worden wij gezonden. Wij hebben het geloof in het doopsel ontvangen. Het geloof is geen handelswaar maar wel een rijkdom die we moeten doorgeven, zonder iemand uit te sluiten. ‘Zoals de Vader mij gezonden heeft, zo zend ik ook jullie.’ (Joh.20)

Wat bedoelen we met missionair Kerk zijn? Waarom willen we missionair zijn. Waarom is dat zo belangrijk? En hoe kan dat geschieden, wat is daarvoor nodig?

[…]

Lees meer in KERK & leven van 9 oktober 2019

Dany Van der Haegen – September 2019

Tweede deel van dit artikel in het volgende nummer van KERK & leven

De vrede van de Heer zij met u

Dat wij in de eucharistieviering elkaar de vrede van God toewensen is een betekenisvol en belangrijk moment. Het is erop gericht de gezindheid en houding mee te delen van Christus, de Vredevorst, die vrede schenkt aan zijn mensen en aan de wereld, een moment ook van verbondenheid met Hem.

Liturgisten vragen zich af of de eigenlijke betekenis van de vredeswens altijd wel goed wordt begrepen. Wie aandachtig observeert hoe mensen elkaar tijdens vieringen de vredeswens geven, zal soms de indruk krijgen dat het voor sommigen vooral gaat om een vriendelijke ‘goede dag’ of een gebaar van sympathie of genegenheid, of soms een gelukwens, zoals bij een huwelijk. Dit is natuurlijk mooi en waardevol, maar de vredeswens betekent veel meer!

DE PLAATS VAN DE VREDEWENS
De vredeswens maakt deel uit van een ruimer onderdeel van de mis, dat begint met het Onzevader, het ‘familiegebed’ van de gelovigen. Het eindigt met de bede om verlost te worden van het kwade, de voornaamste bron van on-vrede. Dit gebed wordt door de priester verdergezet met de bede “verlos ons van het kwade” en vooral de vraag aan de Vader: “geef vrede in onze dagen”. Daarmee vraagt de voorganger in naam van het volk dat Christus de belofte van vrede waar maakt die Hij deed bij zijn afscheid aan zijn leerlingen: “Vrede laat ik jullie na, mijn eigen vrede geef ik jullie, een andere vrede dan de wereld te bieden heeft” (Joh 14, 27). Onmiddellijk daarop volgt de vredeswens, waarin de priester de vrede effectief aan de gemeenschap toewenst. De gelovigen worden daarop uitgenodigd om met dezelfde woorden als de priester elkaar de vrede te wensen: “De vrede van de Heer zij met u”, of korter “Vrede zij met u”. Als in een wederwens kan men dan antwoorden met dezelfde woorden, of gewoon door “Amen” te zeggen.
Het ‘Lam Gods’ herneemt deze gedachte in de derde bede: “Lam Gods, dat wegneemt de zonden der wereld, geef ons de vrede.”

[…]

Lees meer in KERK & leven van 2 september 2019


Naar een artikel in Zacheüs. Thuiskomen in de liturgie, jaargang 28, aflevering 2, 2015.

Zoeken naar zekerheid en geborgenheid

Ongetwijfeld verwachten heel wat mensen dat ze van de Kerk zekerheid en geborgenheid kunnen ontvangen. Dankzij geloof en Kerk willen zij hun bestaan verankerd weten in een vaste orde die de wisselvalligheid van de tijden overstijgt. In de geloofsgemeenschap zoeken zij een thuis waarop zij kunnen terugvallen om het leven in deze vaak harde wereld aan te kunnen. Maar zij worden in dit verlangen wel eens teleurgesteld, omdat de Kerk dreigt weg te zinken in het drijfzand van de actualiteit.

[…]

Lees meer in KERK & leven van 25 september 2019

God schiep de aarde, met al wat erin is.

In deze ‘scheppingsmaand’ staan we in onze bezinning eens stil bij de betekenis van het aloude Bijbelse scheppingsverhaal. We lieten ons voor een deel inspireren door een bijdrage van Peter Malfliet voor de Interdiocesane Jeugddienst.

“In het begin schiep God de hemel en de aarde…” (Genesis 1,1), zo begint het scheppingsverhaal dat loopt tot Genesis 2,4a. God doet eigenlijk niets: Hij spreekt, en het gebeurt. En vooral: Hij zag dat het goed was.

Als je dit verhaal letterlijk leest, kan je haast niet anders dan denken: dit beantwoordt helemaal niet meer aan de hedendaagse inzichten over het ontstaan van mens en wereld. Inderdaad. Juist omdat dit geen wetenschappelijke tekst is van geschiedenis of biologie. Wat wil het dan wel zijn? Een geloofsgetuigenis, geschreven in een poëtische taal, over de zin van ons bestaan, over de oorsprong en het doel van alles wat er is.

[…]

Lees meer in KERK & Leven van 18 september 2019


Pastoor Frans

‘En God zag dat het goed was.’

In de hele maand september, tot 4 oktober, de feestdag van Franciscus van Assisi, loopt in de Kerk de zogenaamde ‘Scheppingsperiode’, een tijd om aan het scheppingsthema bijzonder aandacht te geven in de liturgie en in andere bijeenkomsten van onze christelijke gemeenschap en haar organisaties of werkgroepen.

Volgens het Bijbels scheppingsverhaal rustte God op de zevende dag. Want Hij vond dat zijn scheppingswerk voltooid was. Met alles in harmonie. Maar vandaag is dit niet zo. Die harmonie is er helemaal niet. Er is nog altijd aan te werken, nu, in deze tijd van klimaatcrisis, nog meer dan ooit. De schepping is immers niet af; zij is geen ‘voltooid verleden tijd’. Zij is veeleer ‘onvoltooid tegenwoordige tijd’, iets om er nu aan te werken. Het Bijbels scheppingsverhaal biedt ons een toekomstvisioen, een te realiseren project. En wij worden geroepen om als medescheppers aan het werk te gaan om die zevende dag dichterbij te brengen en de drie vitale relaties te herstellen: met God, met elkaar en met de aarde.

[…]

Lees meer in KERK & leven van 11 september 2019

Een nieuw pastoraal jaar: samenwerking in onze ‘nieuwe parochie’

We staan aan de start van een nieuw pastoraal werkjaar. Drie jaar geleden heeft het bisdom Gent een project gestart om ‘nieuwe parochies’ te vormen. Daarmee is bedoeld: een geheel van vroegere parochies die op een intensere manier gaan samenwerken. Voor Geraardsbergen is dit een eenheid van de zestien vroegere afzonderlijke parochies. We staan voor de opdracht om zowel de waarde van eenheid en samenwerking te ontdekken als ook eerbied te hebben voor de eigenheid van lokale entiteiten.

Schaalvergroting is in verschillende opzichten noodzakelijk en goed. Ze is noodzakelijk omdat de verschillende aspecten van het pastoraal werk niet in alle deelparochies kunnen aangeboden en uitgebouwd worden. Denken we maar aan de doopselvoorbereiding, de huwelijksvoorbereiding, de vormselcatechese. Of aan de verenigingen waar verschillende lokale kernen tot samenwerking zijn overgegaan. Of aan vorming en overleg die via conferenties en het parochiaal beraad georganiseerd worden voor de ‘Kerk in Geraardsbergen’.

[…]

Lees meer in KERK & leven van 4 september 2019


Pastoor Frans