Moederdag 2021

Moeders worden op één dag speciaal in de bloemetjes gezet. Dit wordt de kinderen van kindsbeen af al geleerd. Al van in de kleuterklas maken zij werkjes voor moederdag. Ook in de lagere school gaat dit verder, kinderen gaan met hun talenten aan de slag om mama duidelijk te maken hoe graag ze haar zien. Creatieve jongelingen gaan hiermee verder, kortom moederdag wordt nooit vergeten. En in de meeste gevallen sluiten de vaders daarbij aan. Het is een vorm van dankbaarheid om wat “mama” betekent voor elk van ons in het leven.

Moeder ben je niet voor even maar voor je hele leven
Deze slogan vind je hier en daar terug en iedere moeder kan dit bevestigen. Je weet wanneer het begint maar niet wanneer het ophoudt. Nee, het houdt gewoon nooit op.

[…]

Lees meer in KERK & leven van 5 mei 2021

Maria, moeder van Jezus

Toeval of niet, moederdag valt in de meimaand, die toegewijd is aan Maria, de moeder van Jezus. Zij heeft een bijzondere plaats in het christelijk geloof en bijbel.

De evangelisten Lukas en Mattheus hebben het over de omstandigheden rond Jezus’ geboorte. Zij schrijven onder meer dat Maria maagd was, toen zij haar kind kreeg. Wat wordt daarmee gezegd? In ieder geval dit: wat de volwassen Jezus later zo indrukwekkend maakt, had Hij niet van zijn vader of zijn moeder, maar door zijn relatie met God. Nog meer dan zoon van zijn vader of moeder, was Hij zoon van God.

Zoals in onze tijd het leven van een moeder en haar kinderen niet kommerloos is, zo was het ook bij Maria en Jezus. Lukas vertelt over de moeizame reis naar Bethlehem, als Maria in haar negende maand is. Daar wordt haar kind geboren in oncomfortabele omstandigheden: in een stal, en neergelegd in een kribbe. We horen dat de oude Simeon bij het dankoffer in de tempel voorspelt dat dit kind een teken van tegenspraak wordt en dat zijn moeder zal lijden: haar hart zal met een zwaard doorboord worden.

[…]

Lees meer in KERK & leven van 5 mei 2021

Ann Van Nieuwenhove

Meimaand – Mariamaand 2021

In de problematische tijd waarin wij leven of bij de moeilijkheden die wij in ons persoonlijk leven meemaken, kunnen wij in vertrouwen tot Maria bidden om bescherming en steun. In wat volgt zoeken wij daartoe inspiratie bij beeldende kunst en in een bestaand gebed.

MANTELMADONNA
In verschillende West-Europese landen is een afbeelding van Onze-Lieve-Vrouw te vinden die de ‘mantelmadonna’ of ‘schutsmadonna’ genoemd wordt. In de late middeleeuwen was dit een van de populairste motieven in de Mariaverering, onder meer in Italië en Duitsland. In de middeleeuwen konden hooggeplaatste vrouwen vervolgde personen beschermen door ze ‘onder hun mantel’ te nemen en om genade voor hen te vragen. Het was een soort asiel. In de legendevorming van de 12de en 13de eeuw werd dit mantelrecht overgedragen aan Maria. In de 15de eeuw stierven veel mensen aan de pest, het type van de mantelmadonna werd toen erg populair. Maria kon immers de mensen zonder onderscheid naar rang en stand beschermen tegen alle kwaad. Maria houdt haar mantel open, als beschutting en zorg waaraan men zich mag toevertrouwen. Volgens sommigen vindt het begrip ‘mantelzorg’ hier zijn oorsprong.

[…]

Lees meer in KERK & leven van 28 april 2021

De weg komt naar je toe

Het kan verleidelijk zijn om naar de toekomst te kijken: als corona eenmaal voorbij is…, als ik me weer wat beter voel…, als de lente doorbreekt… We kijken uit naar de verte. Tot aan de horizon. Maar verder dan dat is er niets te zien, zodat we teruggeworpen worden op onszelf. Het is de weg naar binnen. Het is de plek waar God in ons woont. In gesprek met Hem vinden we zicht op onze prioriteiten, op wat in onze toekomst eerst aan bod moet komen.

Dat inzicht wordt ons geschonken, namelijk als we de dingen die ons bezighouden eens in het licht houden: onze plannen, onze genoegens die soms niemand baten, ook onszelf niet.We verlangen naar vervulling. Eerst zoek je die vervulling buiten jezelf. Je jaagt dromen na, wil je aspiraties vervullen. Daar is op zich natuurlijk niets mis mee. Maar het vervult vooral je buitenkant. En ofwel slaag je er niet in je dromen te realiseren, ofwel lukt het je wel maar blijf je na een tijd toch met een stuk gemis zitten. Je leven is niet zo goed geworden als je wel droomde. Dit inzicht, de ervaring van een soort gebrokenheid, kan de opening te zijn naar een andere dimensie.

De Amerikaanse schrijver Wendell Berry heeft het zo uitgedrukt: “Wie niet langer weet wat te doen, is eindelijk aan het echte werk toegekomen. Wanneer we ons verdwaald voelen, kan onze reis pas echt beginnen. Bewustzijn ontwaakt pas als we verbluft zijn.” Wanneer ons ‘kleinere zelf’, dat alles onder controle wil houden, even stilvalt, komt er perspectief, ruimte voor creativiteit.

[…]

Lees meer in KERK & leven van 21 april 2021

Roepingenzondag 2021

Op roepingenzondag 25 april 2021 en in de weken hierna bidden we bijzonder voor roepingen

Naar aanleiding van de 58ste Wereldgebedsdag voor Roepingen schreef paus Franciscus een boodschap met als titel “Heilige Jozef: de droom van een roeping.” In dit Sint-Jozefsjaar dient deze heilige als inspiratie en model voor elke roeping. De heilige Jozef heeft “een hart van een vader dat in staat is zich weg te schenken, en dit in het gewone leven van elke dag”. Paus Franciscus wijst op drie sleutelwoorden die de roeping van de heilige Jozef typeren en die eveneens voor elke roeping gelden: “droom, dienstbaarheid en trouw“.
Iedereen droomt om ten volle te leven en hierbij te beminnen en bemind te worden. God roept ieder op, en bij Jozef gebeurt dit viermaal in een droomHij staat op en gaat op weg om zichzelf weg te schenken, ook al zijn er risico’s en verstaat hij Gods plan niet onmiddellijk. De evangelies leren dat Jozef zichzelf helemaal inzet voor zijn heilig gezin. Hij beschermt hen. Paus Franciscus duidt Jozef als “beschermer van roepingen” aan. 
Tenslotte leert Jozef trouw te blijven en niet angstig te zijn. “Trouw is het geheim van de vreugde” en deze vreugde wordt “elke dag ervaren in datgene wat echt telt: een trouwe nabijheid tot God en onze naaste.” Paus Franciscus besluit: “Ik bid dat jullie deze diepe vreugde mogen ervaren. Jullie hebben God op een edelmoedige wijze tot de droom van jullie leven gemaakt door Hem in jullie broeders en zusters te dienen. Jullie trouw is een sterk getuigenis in dit tijdperk van vluchtige keuzes en emoties die geen blijvende vreugde schenken.”

[…]

Lees meer in KERK & leven van 21 april 2021

Paaswens van deken Vandenholen

Deken Hans Vandenholen vroeg om zijn paaswens over te maken aan de priesters, diakens, vrijgestelden en alle vrijwillige medewerkers in de parochies van het dekenaat Zottegem.

Graag wens ik u allen van harte een zalige paastijd. Midden het verdriet en de ellende die de coronacrisis met zich meebrengt belijden wij ons geloof in God die leven geeft. Moge de verrijzenis zich voltrekken in ons persoonlijk bestaan, in het familiale leven, in onze samenleving, in onze Kerk. In al deze domeinen worden we geconfronteerd met een broosheid en kwetsbaarheid waarvan we het bestaan bijna vergeten waren. Maar juist midden onze zwakheid mogen wij de kracht van God sterker dan anders ervaren. Het is die kracht die ons doet hopen, de almacht in liefde die ons door en met en in Christus doet opstaan.

Graag bied ik u bij wijze van bezinning hierbij mijn woord bij Pasen 2021.

Het woord Pasen is een weergave van het Hebreeuwse woord Pesach. Op de avond van de veertiende dag van de Joodse lentemaand Nisan vangt de zevendaagse viering van Pesach aan. Pesach betekent “doortocht”. Met een uitgebreide rituele maaltijd gedenken de Joodse gelovigen de nacht van de uittocht uit Egypte. Dat haveloze groepje Joden verbleef al zovele jaren in slavernij. Voor de farao betekenden zij niets. Onder leiding van Mozes konden zij dat bestaan ten dode achter zich laten. Hij leerde zijn volk geloven dat God niet aan de kant staat van wie uitbuit en vernedert. Hij is een God van mensen en wil dat ieder mens in vrijheid en geluk kan leven. “Ik zal er altijd zijn voor u”, zo luidt zijn naam. En zo trekken zij weg uit dat oude, doodse bestaan. De wateren van de zee openen zich. Zo kunnen zij “doorgaan”, zonder verzwolgen te worden door de vloedgolven en op weg gaan naar het land dat hen beloofd werd.

Die doorgang, “Pesach”, van het oude leven naar het nieuwe, van duisternis naar licht, van dood naar leven groeide uit tot hét basiscredo van Israël. Ook Jezus vierde dat Pesach met zijn leerlingen, de avond voor zijn dood. Hij deed dit vanuit het besef dat deze doorgang van dood naar leven in volheid aan Hem zou geschieden. Eens en voor altijd maakt God door Jezus’ kruisdood en opstanding duidelijk dat Hij alle mensen, al wat is, de hele kosmos tot leven geroepen en bestemd heeft. Zo gedenken wij telkenjare vierend, biddend en lofprijzend en dankzeggend Het Pasen van de Heer. Zijn doortocht van dood naar leven, die ook onze doortocht mag worden, hier en nu, en ooit…

Net als bij het pesachfeest van de Joden beginnen wij de paasweek met de paaswake. Zij is de moeder van alle liturgieën. We hebben ze dit jaar omwille van de mondiale crisis gevierd in beperkte kring, maar geestelijk verbonden met velen. In deze paaswake ademt alles dat diepe geloof uit dat God onze wereld en ieder mensenkind de Pesach gunt, die doorgang van dood naar leven. De paaskaars die we hebben gewijd en in de donkere kerk hebben binnengedragen: zij toont ons dat het licht van Christus niet kan gedoofd worden en gaat ons voor. Wij maken de doorgang van duisternis naar licht. In het “exultet”, de paasjubelzang hebben wij Gods mensenliefde bezongen. En in de uitgebreide lezingenwake hebben wij bij wijze van belofte gehoord hoe God telkens weer Pasen, doortocht mogelijk maakt. Het scheppingsverhaal maakt duidelijk dat de wateren des doods moeten wijken, dat de duisternis verdreven wordt, en dat de mens, man en vrouw, beeld mag zijn van God. Wij mogen wandelen in zijn licht. De schepping is al doordrongen van het heil. En uiteraard hebben wij het grote verhaal van de Exodus weer beluisterd als een verhaal dat geschiedt aan mensen van deze tijd. Of het nu gaat over de grote ellende van de coronapandemie, over persoonlijk lijden en verdriet, over de toekomst van onze parochie… Wij dragen in ons hart dat onverwoestbare geloof mee dat God een uitkomst zal voorzien. En wij gaan in verantwoordelijkheid en met een gelovig hart met hem mee en maken de doorgang naar een nieuwe toekomst. De profeet Ezechiël spreekt ons over een andere doorgang: God herschept ons allen. Van mensen met een stenen hart worden wij mensen met een nieuw en levend hart.

In zijn brief aan de Romeinen heeft de apostel Paulus het over ons doopsel. In dat sacrament werd onze exodus bezegeld. Met Christus zijn wij éénmaal door de wateren van zonde en dood getrokken. Wij werden met Christus verenigd en bezield door zijn levenwekkende Geest. In de hernieuwing van de doopbeloften op Pasen blikken wij terug op de genadevolle dag van ons doopsel, bevestigen ons geloof opnieuw, en blikken samen hoopvol vooruit naar de toekomst.

Ja, zusters en broeders. Christus heeft eens en voor altijd de doorgang gemaakt. De steen die drukte op het graf is weggerold. Wij hoeven ons niet af te vragen: “Wie zal voor ons de steen wegrollen?”. God zal erin voorzien. Moge Pasen 2021 in onze wereld, in de Kerk, in onze parochie en in ons leven de doorgang bewerkstelligen van wanhoop naar hoop, van duisternis naar licht, van dood naar leven. Zo wens ik u allen, in de eerste plaats als medechristen en ook als deken, van harte een zalig Pesach. Christus is verrezen. Alleluia.

Een hartelijke en verbonden groet,

Hans Vandenholen

Als het visioen ontbreekt…

Elke dag is er wel ergens op de wereld ellende waarvan het nieuws ons de beelden laat zien of woordverslagen laat horen of lezen. Op de duur is het meer dan wij aankunnen. Sommigen dreigen daardoor afgestompt te raken, ongevoelig te worden voor het leed van mensen ver weg. Gelukkig worden velen er wel door bewogen, door de natuurrampen en door de conflicten tussen mensen of tussen volksgroepen. Dan gebeurt er blijkbaar iets met ons. En hulporganisaties helpen ons om aan ons medeleven concreet vorm te geven, zodat het niet beperkt blijft tot gevoelens.

Bij zoveel ellende wordt in ons een gevoelige zenuw geraakt. Ergens leeft in ons het besef dat mensen voor elkaar verantwoordelijk zijn, dat zorgen voor mensen waar ook ter wereld een plicht is. Blijkbaar leeft bij heel velen een ideaal van menselijkheid en naastenliefde, de droom van een ideale samenleving, waar mensen met elkaar weten te delen: hun lief en leed, hun hebben en houden.

God zij dank leeft dit aanvoelen in ons. Want als dat gevoel voor eerbied voor de mens, voor eerlijkheid, solidariteit en rechtvaardigheid ontbreekt, gebeuren de ergste dingen. Dingen die we op onze televisie zien, of waarover we berichten lezen in onze krant en horen op onze radio: wat mensen elkaar aandoen in machtsstrijd en in oorlogsgeweld. In het Bijbelboek der Spreuken staat: “Waar het visioen ontbreekt, verwildert het volk”. Waar idealen van menselijkheid ontbreken, breekt onmenselijkheid los.

[…]

Lees meer in KERK & leven van 7 april 2021

Pastoor Frans

Paasviering 2021

De Paasviering vanuit de Sint-Bartholomeuskerk werd uitgezonden via livestream.
U kan deze hier nog herbekijken of op ons YouTube-kanaal.
Ook de andere dienste van de Goede Week zijn daar nog terug te vinden.

Diensten van de Goede Week

Witte Donderdag
Viering van het Laatste Avondmaal

De dienst van Witte Donderdag is vooraf opgenomen in de kerk van Ophasselt.
Klik hier voor de dienst van Witte Donderdag 2021

Goede Vrijdag
Herdenking van het lijden en de kruisdood van onze Heer Jezus

De avonddienst is afgelast.
Klik hier voor de avonddienst van Goede Vrijdag van 2020

Stille Zaterdag en Paaswake

Klik hier voor de Paaswake van 2020

Pasen 2021

Er is voor christen mensen geen groter feest dan Pasen. We vieren dan de kern van ons geloof. Telkens als we de eucharistie vieren, is het om de dood en de verrijzenis van onze Heer te gedenken. En Paulus schreef: “als Christus niet verrezen is, is ons geloof zonder inhoud en zonder grond”. Zonder zijn verrijzenis kan Jezus misschien voor velen nog wel een interessante en inspirerende figuur zijn. Maar in Hem geloven en christen zijn, heeft dan niet veel zin meer.

Verrijzenis als bron van hoop

Jezus was altijd al weldoende rondgegaan. Hij had opnieuw laten zien, soms op een overrompelende en aanstootgevende manier, wie God is en wat het kan betekenen als je God in je leven binnenlaat. Hij had het hart van velen geraakt. Ook heilige huisjes afgebroken en gevoelige snaren geraakt. Hij is eraan ten onder gegaan. Hij werd veroordeeld en terechtgesteld. Hij eindigde als slachtoffer, niet als overwinnaar.

En dan is iets gebeurd dat ondenkbaar is. Eerst tastend en twijfelend, zoals het Evangelie ons laat zien. Zijn leerlingen, die met Hem zoveel gedeeld hadden, zij hebben Hem ontmoet, herkend, gezien. Hij is verrezen! Hij die veroordeeld en vermoord werd, onder de misdadigers en het uitschot gerekend, Hij leeft. Uit dat geloof is de Kerk geboren. Voor de Kerk blijft dat de reden van haar bestaan: van Hem getuigen, zijn dood en verrijzenis niet in de doofpot steken. Getuigen van God die te vinden is niet in het centrum, maar aan de periferie, niet bij de overwinnaars, maar bij de slachtoffers. God die niemand in de steek laat, die wegen opent ook daar waar geen uitweg meer is. Die bron van hoop is ook daar waar alle hoop is vervlogen.

[…]

Lees meer in KERK & leven van 31 maart 2021

Zalig Pasen!

naar kardinaal Jozef De Kesel

Goede Week 2021

De aankomende Goede Week kan ons doen nadenken over wat de apostel Paulus schrijft in zijn eerste brief van de Korintiërs: “Wij verkondigen een gekruisigde Christus, voor de joden een ergernis, voor de heidenen een dwaasheid, maar voor ons die geloven is Hij Gods kracht en Gods wijsheid.” Inderdaad, Joden hebben zich aan Christus geërgerd. Zij hebben Hem verworpen en laten doden omdat Hij beweerde Gods Zoon te zijn. Dat was een gruwel in hun ogen. Zij ergerden zich ook aan Jezus omdat Hij de mensen meer waard achtte dan de wet en de tempel. En voor heidenen is de levenswijze en de kruisdood van Christus een dwaasheid. Voor hun verstand is het nauwelijks te vatten dat iemand zich ten volle geeft voor anderen, zelfs soms ten dode toe.

Sinds maart van vorig jaar hebben heel wat mensen dit heel duidelijk gedaan: zich geven voor anderen. Het waren al wie zich ingezet hebben voor de coronapatiënten: artsen, verpleegkundigen en ander personeel in de ziekenhuizen, rusthuizen en in de thuiszorg. Allemaal met het risico dat zij zelf getroffen werden. Maar zij hebben zich gegeven, in grote verantwoordelijkheid, in liefdevolle dienstbaarheid. Die inzet heeft hen geraakt, diep in hun gemoed. Er waren ook de familieleden, die meeleefden met de laatste dagen van hun geliefden, maar noodgedwongen geremd werden in hun contacten, die afscheid moesten nemen met handschoenen aan of van achter glas. De verhalen die deze mensen vertelden waren schrijnend. Hun liefde was groot maar werd zwaar gekwetst. En dan waren er ook nog de velen die in armoede of eenzaamheid leefden.

[…]

Lees meer in KERK & leven van 24 maart 2021

Pastoor Frans