Verdraagzaamheid lijkt een moeilijk te kweken plantje.

Homilie bij de viering van de heilige Bartholomeus – 2016

Reliekschrijn van de heilige Bartholomeus

Het gebeurt nogal eens dat ik toevallige bezoekers aan onze kerk wat rondleid en toelichting geef bij heel wat mooie kunstwerken die hier te zien zijn. Ik sta dan stil bij de marteling van Sint Bartholomeus, afgebeeld in het imposante beeld achteraan in de kerk en in het schilderij in de kooromgang. Een marteldood omwille van zijn trouw aan het christelijk geloof, een gebeuren op het einde van de eerste eeuw in Armenië. Wat verder staan we stil bij de zijkapel van de heilige Adrianus. Opnieuw een marteldood omwille van geloofstrouw, in Nicomedië, in het jaar 304. En laat ons vooral niet vergeten: de kruisdood van Jezus Christus zelf, omwille van zijn trouw aan de zending die Hij van God had ontvangen. We moeten de gruwel en de pijn van een kruisdood niet onderschatten. – In de eerste eeuwen van het christendom werden de martelaren door de gelovigen spontaan als heiligen beschouwd, omdat zij Christus consequent hebben gevolgd, zelfs tot in een pijnlijke dood. Voor een heiligverklaring was toen nog geen uitgebreide, langdurige procedure nodig.

Wanneer we aandacht schenken aan de vermelde schilderijen, reageren de bezoekers vaak: wat een gruwelijke dingen, wat deden ze een mens toch allemaal aan. En anderen voegen er aan toe: het is in onze tijd niet anders; de mensheid heeft blijkbaar niet veel bijgeleerd, of afgeleerd. Veel te veel gebeurt het dat mensen worden gefolterd of gedood omdat ze een ander geloof aanhangen of een andere levensbeschouwing volgen dan hun tegenstanders. Verdraagzaamheid lijkt een moeilijk te kweken plantje. Eerbied voor de mens – wie hij ook is of hoe hij ook denkt – die eerbied is zo bedreigd en wordt zo vaak geschonden. Respect voor het anders-zijn van de andere lijkt voor velen onhaalbaar, terwijl het nochtans een rijkdom kan zijn. Er is zoveel onmenselijkheid. Terroristische aanslagen, oorlogen en de behandeling – zeg maar mishandeling – van gevangenen tonen een grote minachting voor menselijk leven. Conventies over het correct voeren van een oorlog worden met voeten getreden door strijdende partijen die ervan uitgaan dat toch nooit iemand hen ter verantwoording zal roepen.

Soms denk je: de techniek heeft de mensheid veel vooruitgang gebracht. En dat is inderdaad zo. Maar de techniek die mensen helpt om hun leven te vergemakkelijken wordt ook vaak gewetenloos gebruikt om mensen op een geraffineerde manier te pijnigen. Soms houd je het niet uit om te blijven kijken naar verschrikkelijke beelden op de televisie.

Toch kan het anders. En gelukkig zien en horen we vaak andere dingen dan geweld en miskenning van menselijke waardigheid. Eerbied, respect voor de mens en voor het leven, komen heel dikwijls als eerste ter sprake wanneer mensen het hebben over hun aanvoelen en beleving van waarden. Bij de ondertrouw, het voorbereidend gesprek voor het huwelijk, heb ik het met aanstaande trouwers altijd over wat zij in het leven belangrijk vinden, hun waarden. En zo goed als altijd komen als eerste naar voor: eerbied, respect. In de opvoedingsprojecten van scholen vind je hetzelfde: eerbied en respect staan vooraan in de lijst van waarden die men in de school wil aanbrengen en beleven. Dezelfde grondovertuiging merk je heel dikwijls in spontane gesprekken tussen mensen. Dat is hoopgevend. In plaats van mensen af te breken moeten mensen opgebouwd, bevorderd worden, opdat zo het beste in hen naar boven komt, opdat dit goede bevestigd en versterkt wordt.

Zo gebeurde het in de verhouding tussen Jezus en Bartholomeus. Het evangelie van dit heiligenfeest vertelt het mooie verhaal over Bartholomeus, toen nog Nathanaël genoemd, over zijn eerste ontmoeting met Jezus (Jo 1, 45-51). Het is het verhaal van de roeping van Bartholomeus. Filippus bracht Nathanaël bij Jezus. Die had blijkbaar een grote mensenkennis; je kunt zeggen: hij kende Nathanaël door en door, zag dwars door hem heen. Nochtans had Nathanaël eerst smalend over Jezus gesproken: “uit Nazareth, kan daar iets goeds vandaan komen, uit zo een dorp van niets?” Zoals mensen vaak doen, ook vandaag: anderen vastpinnen op hun verleden, hun afkomst, of op de denkstroming waartoe zij blijken te behoren: “van iemand zoals jij valt niets goeds te verwachten”. Maar ondanks die misprijzende woorden zag Jezus doorheen de ruwe bolster blijkbaar het gouden hart van Bartholomeus. Hij was ervan overtuigd dat er in hem meer stak dan negativiteit. Hij wilde het betere in Nathanaël naar boven roepen. Daarom zei Hij: grote dingen zal je zien; en elders klinkt het: grote dingen zal je doen. Inderdaad, sinds die bijzondere ontmoeting met Jezus kon Bartholomeus niet zwijgen over Hem. Hij ging erover vertellen en getuigen tot in het verste deel van de toen bekende wereld: in Armenië en zelfs tot in India.

De uitdrukking ‘grote werken’ hoeft niet noodzakelijk te slaan op verbluffende wonderen. Werken van goedheid zijn ook al grote dingen. Christus nodigt ons daartoe uit: grote dingen te doen, daden van goedheid en van respect voor de mens, daden van liefde. Zulke houdingen breken mensen niet af maar bouwen hen op ten goede. De viering van Sint-Bartholomeus mag ons daartoe uitnodigen en aansporen.

Frans Hitchinson, pastoor-moderator

Anders op vakantie – pelgrimstocht naar Compostella

We zijn op bezoek bij Guido De Smedt, die jaarlijks op pelgrimstocht trekt. Aanvankelijk dacht Guido hier niet zoveel te kunnen over vertellen, maar al snel was hij op dreef en had onze vragen niet meer nodig om op verhaal te komen.

Waarom onderneem je zo een tocht?
Guido: Het is een aanrader, ik wil jongeren aansporen dit ook eens te doen. Iedereen kent moeilijkheden in het leven. Op zo’n tocht kom je mensen tegen met nog veel grotere moeilijkheden. Al meer dan 30 jaar droomde ik ervan om op tocht naar Compostella te gaan, de zogenaamde camino. Ik had vliegangst en dit hield me tegen. Op een dag gaf m’n zoon Gert me een vliegticket naar Porto heen en terug om vandaar de tocht naar Compostella af te leggen.

[…]

Lees meer in KERK & leven van 17 augustus 2016

BEDEVAART COSTA RICAANSE GEMEENSCHAP

Op zondag 7 augustus ging de bedevaart door van de Costa Ricaanse gemeenschap van Brussel naar Onze-Lieve-Vrouw der Engelen in Geraardsbergen.

Foto genomen door Jimmy Godaert

 

Op weg naar een nieuw dekenaat en naar een nieuwe parochie

Goede vrienden uit Geraardsbergen,
beste medechristenen,

Veranderingsprocessen veroorzaken vaak onrust. En dat is menselijk. Ikzelf ben afkomstig van Sint-Maria-Oudenhove, mijn grootouders van vaderskant woonden in Geraardsbergen, op de Vesten. Op de 50 jaar dat ik onze streek ken heb ik ontzettend veel zien veranderen, op allerlei vlak. En de laatste tien jaar gebeurt dit met een duizelingwekkende snelheid. De agrarische, homogeen katholieke samenleving van weleer is totaal getransformeerd. We leven in een multiculturele en multi-levensbeschouwelijke maatschappij. Door internet en de sociale communicatiemedia staan we met alles en iedereen in verbinding. En toch is er in deze geïndustrialiseerde, op het materiële en op consumptie gerichte wereld veel eenzaamheid en individualisme. De vertrouwde kaders van weleer zijn weggevallen, en er leven veel vragen in het hart van de moderne autonome mens die zoveel last op de eigen schouders te torsen krijgt.

[…]

Lees meer in KERK & leven van 10 augustus 2016

EEN NIEUW DEKENAAT
Het nieuwe dekenaat zal dus heel binnenkort al realiteit zijn. Op 15 augustus treedt het in voege. Eind september of in oktober volgt er in Zottegem een plechtige liturgische voorstelling van de nieuwe deken en van de dekenale ploeg. De bisschop zal deze dienst voorgaan. Deze ploeg zal uit een twaalftal personen bestaan, uit verschillende werkvelden en parochies van het nieuwe dekenaat afkomstig. De ploeg zal onder leiding van de deken de pastoraal binnen het dekenaat aansturen, begeleiden en coördineren. Bepaalde facetten van de pastoraal zal zij zelf organiseren voor het bredere geheel, aanvullend op het aanbod in de plaatselijke parochies. Zij zal zorg dragen voor de vorming van medewerkers en gelovigen. De deken zal ook samen met de ploeg herder zijn voor priesters, diakens, parochieassistenten, pastoraal werkenden en parochieploegen. Ook bepaalde aspecten van administratie, financies en beheer gebeuren op het dekenale niveau. De zetel van het dekenaat zal zich bevinden in het nieuwe pastorale en administratieve dekenale centrum “Sint-Barbara”, Zavel 15 te Zottegem. Daar kan men de deken bereiken, de nieuwe financiëel-logistieke medewerkster mevr. Martine Beeckman, en de secretariaatsploeg. De meeste vergaderingen op dekenaal niveau zullen daar doorgaan.

Als uw nieuwe deken stelde ik het op prijs u deze zaken persoonlijk al eens voor te stellen. Veel zal duidelijker worden de komende maanden en jaren. Het zal voor ons allen een leerproces worden. Maar het is boeiend: samen kerk zijn en worden in deze tijd. Het vergt aanpassingen, loskomen uit oude gewoonten en structuren. We bouwen niet af, maar werken aan de toekomst: snoeien om te groeien, dat is het wat we mogen doen. Of liever: dat is het wat de Heer met ons doet. Want Hij is het die zijn kerk telkens weer, iedere tijd opnieuw, samenroept, en die groei en wasdom geeft. De komende maanden en jaren zullen wij elkaar regelmatig mogen ontmoeten. Ik zie uit naar een verrijkende samenwerking.

Hans Vandenholen, deken van het nieuwe dekenaat Zottegem.

COSTA RICAANSE GEMEENSCHAP OP BEZOEK

In Brussel en omgeving leeft een (eerder kleine) Costa Ricaanse gemeenschap. Enkele jaren geleden kwam zij in contact met de Sint-Bartholomeusparochie van Geraardsbergen. In 2009 schonk zij aan de kerk een replica van het beeld van Onze-Lieve-Vrouw van de Engelen, de beschermheilige van Costa Rica. Dit Mariabeeldje bevindt zich nu in een zijkapel van de kerk. Regelmatig komen mensen daarbij bidden en een kaarsje aansteken.

Op zondag 7 augustus zal een delegatie van de Costa Ricaanse gemeenschap deelnemen aan de hoogmis van 11 uur in de Sint-Bartholomeuskerk. Iedereen is uitgenodigd om in verbondenheid met onze bezoekers de eucharistie te vieren. Welkom!

Het huwelijk, al eeuwen lang een jawoord

Op 24 april was het Erfgoeddag, dit jaar in het teken van ‘rituelen’. In de Kunstacademie van Geraardsbergen vond een tentoonstelling met muziek, eten en animatie plaats over huwelijksrituelen, traditionele en hedendaagse. Terugblikkend op dit evenement schenken we hier aandacht aan de geschiedenis van het huwelijk.

Voor de 11de eeuw bestond er geen eenduidig antwoord op de vraag wat het huwelijk nu precies inhield en hoe het moest gesloten worden. Trouwen was een aangelegenheid tussen de ouders van het echtpaar. Het was vaak een politieke of economische overeenkomst. In de 11de en 12de eeuw werden de eerste regels opgesteld over het huwelijk.
In 1563 besloot de Kerk tijdens het Concilie van Trente dat het kerkelijke huwelijk alleen voltrokken konden worden in het bijzijn van een priester en andere getuigen. Het huwelijksregister wordt al 450 jaar bijgehouden. Het wettelijk huwelijk werd door Napoleon ingevoerd zodat de rechten en plichten ook een wettelijk karakter hebben.

[…]

Lees meer in KERK & leven van 20 juli 2016

Sinds het begin van de 20ste eeuw werden man en vrouw meer zelfstandig, kwamen ze op voor zichzelf en eisten ze rechten. Met die emancipatie kregen huwelijk en gezinsleven een nieuwe betekenis. Heel wat koppels maken een doordachte keuze, vaak na jaren kennismaking en samenwonen. Het dekenaat Geraardsbergen nodigt jaarlijks de aanstaande trouwers uit op twee bijeenkomsten om samen na te denken over de betekenis van het huwelijk, met bijzondere aandacht voor de zin van een christelijk huwelijk. Meer informatie hierover is te vinden op de website www.kerkingeraardsbergen.be, onder de rubriek ‘veelgestelde vragen’.

Albert Gossye

De vakantie ligt voor ons

De zomermaanden brengen voor velen een zee van tijd. Om te doen wat ze graag doen. Om te genieten van een welverdiende rust zodat ze er nadien weer tegenaan te kunnen. Vakantie mag echt vrije tijd zijn. Geen opdrachten en taken, geen uitgestippeld plan, geen gejaagdheid. Niets moet.


Het is een tijd van ontmoeten. Je contacten verbreden of vertrouwde vrienden gaan opzoeken. Het is ook een tijd voor jezelf: een adempauze om diepere bronnen van inspiratie aan te boren. Luisteren naar de stilte van ons hart, naar de bronnen van je leven en je engagement. Velen stappen op reis gemakkelijk een kerk binnen, iets waarvoor ze tijdens het werkjaar nauwelijks tijd lijken te hebben. Maar God is ook te vinden in onze ontmoetingen, in het extra bezoek aan een eenzame, een zieke of oudere medemens wiens vaste bezoekers tijdens de vakantie ook wel eens weg zijn, in inzet van jeugdleid(st)ers voor hun kinderen op kamp of in de sport. We hoeven niet allen naar de zon te trekken. We kunnen mensen ook eens in het zonnetje zetten: elkaars goede en mooie kwaliteiten helder belichten.

[…]

Lees meer in KERK & leven van 29 juni 2016

AAN JULLIE ALLEN: EEN DEUGDDOENDE VAKANTIETIJD!

Jan De Lil

Vakantie onbereikbare droom voor veel mensen in armoede

ÉÉN VLAMING OP VIJF (19,6%) KAN ZICH GEEN WEEKJE VAKANTIE VEROORLOVEN
Ook mensen in armoede willen de zee wel eens zien of hun kinderen in een dierenpark laten kijken. Vanuit de organisatie Vakantieparticipatie worden al veel inspanningen geleverd om kwetsbare gezinnen de kans te geven op zinvolle en betaalbare vrijetijdsactiviteiten. Een bittere noodzaak ook in een leven van dagelijkse stress over hoe de facturen te betalen en brood op de plank te krijgen. Vakantie is echt wel belangrijk. Alle mensen hebben recht op een adempauze. Wie geen werk heeft, maar er constant naar op zoek moet, heeft ook veel baat bij even wég te kunnen zijn van dat zware leven.

VAKANTIE GEEFT MENSEN EEN PSYCHOLOGISCH DUWTJE IN DE RUG ZODAT ZE ER WEER TEGENAAN KUNNEN
We mogen niet onderschatten hoe diep mensen in armoede verzeild kunnen raken, en hoe intens hen dat naar de rand van de samenleving drukt. Hoe unfair de maatschappij er dan gaat uitzien voor mensen die niet naar de zee of de zoo kunnen trekken.
Met de korting die toeristische bedrijven via Vakantieparticipatie bieden, blijft de toegangspoort voor vele mensen in armoede nog moeilijk te openen.


[…]

Lees meer in KERK & leven van 22 juni 2016

 

Ann Van Nieuwenhove

In ‘De Ark’ heeft alleen liefde geen beperking

Op de dekenale conferentie van april kwam Geert De Cubber getuigen over de Ark-gemeenschap in het algemeen en concreter over de Ark-gemeenschap in Drongen. Hij heeft daar een tijd voltijds gewerkt en is er nu nog steeds als vrijwilliger actief. Op een indringende manier toonde hij hoe in deze gemeenschappen de werken van barmhartigheid worden beleefd.

In België zijn er drie Arkgemeenschappen. In totaal zijn er 130, verspreid over 30 landen. De Ark-gemeenschap van Drongen is in november 2011 opgericht. Zij herbergt mensen met een verstandelijke beperking. Deze bewoners tellen daar voor 100 % mee. Mensen met en zonder mentale handicap doen er alles samen: leven, wonen, werken, eten, bidden, afwassen, koken, poetsen, ruzie maken en het weer goed maken. Het is een zeer groot gezin: er zijn steeds zeven gasten aanwezig en drie inwonende assistenten. Ieder heeft zijn inbreng. Zo delen we het leven van elke dag. De persoonlijke band die tussen ons groeit, geeft een warme kleur aan wat we doen en wie wij zijn. Dat werkt aanstekelijk.
We wonen in een vleugel van de Oude Abdij in het hartje van Drongen, op 3 km van het centrum van Gent. Er is een heel groot park waar wij graag gebruik van maken. Voor ons huis gebruiken we het Franse woord ‘foyer’. Het roept het warme beeld op van een plaats met open haard. Aan die huiselijke sfeer werk je op verschillende manieren actief mee. Bij het eten zit men samen met de andere bewoners rond dezelfde tafel. Vaak zitten er ook bezoekers mee aan tafel. Het zijn de belangrijkste momenten van de dag. Men neemt elke week deel aan de foyeravond: een moment om te plannen, om te luisteren en om te vertellen over wat je denkt en voelt. Men brengt veel tijd door in de leefruimten: keuken, eetkamer, woonkamer, eventueel TV-kamer en stille ruimte. Ze zijn het hart van de foyer.

[…]

Lees meer in KERK & leven van 15 juni 2016

Verslag door Jan De Lil