In memoriam Erick Dupont

Op zondag 14 februari werden wij pijnlijk getroffen door het plotse overlijden van diaken Erick Dupont. ’s Ochtends had hij nog geassisteerd in de eucharistieviering in Zarlardinge. Toen kon niemand vermoeden dat dit de opstap zou zijn voor zijn definitieve Godsontmoeting.

Diaken Erick werd geboren in Steenhuize-Wijnhuize op 15 juni 1936. Hij zou dus dit jaar 85 geworden zijn. Na zijn studies in het regentaat werd hij leraar. In het Sint-Jozefinstituut, ’t Karmelieten, stond hij in voor de vakken Frans, Nederlands, Aardrijkskunde en Geschiedenis. Hij huwde met Cecile Vandamme en vormde met haar een mooi gezin met drie kinderen, Lut, Beatrijs en Pieter. Mettertijd vestigden zij zich in de Duitsenbroekstraat in Goeferdinge.

Erick was een heel sociaal en actief man, die zich engageerde op vele vlakken. Hij was zeer muzikaal, waardoor hij dirigent werd van het kerkkoor St.-Cecilia van Nederboelare. Hij speelde graag viool tijdens eucharistievieringen en bij de jaarlijkse receptie van de 11-juliviering van het Davidsfonds. In 1984 werd hij tot diaken gewijd. Zijn taak bestond in het toedienen van doopsels, assisteren bij kerkdiensten en vooral het bezoeken van zieken en bejaarden aan huis of in ziekenhuizen en woon- en zorgcentra.

Zijn engagement als mens en als diaken liet Erick voortdurend inspireren door gebed en bezinning. Daarvoor was hij onder meer lid van de spiritualiteitsbeweging ‘Fraterniteiten van Charles de Foucauld’. Ontelbare keren heeft hij het ‘gebed van overgave’ gezegd dat toegeschreven wordt aan Broeder Charles. Nu wij diaken Erick voor goed aan God toevertrouwen krijgt dit gebed een bijzondere betekenis:

Vader, Ik verlaat mij op U,
doe met mij wat Gij goedvindt.
Wat Gij ook met mij doen wilt, ik dank U.
Tot alles ben ik bereid, alles aanvaard ik,
als Uw wil maar geschiedt in mij
en in al uw schepselen:
niets anders verlang ik, mijn God.
Ik leg mijn leven in uw handen,
ik geef mij aan U, mijn God,
met heel de liefde van mijn hart,
omdat ik u bemin,
omdat het voor mij een noodzaak
van liefde is mij te geven,
mij zonder voorbehoud op U te verlaten,
met een oneindig vertrouwen:
want Gij zijt mijn Vader.

Nieuwjaarswens van deken Hans Vandenholen

Deken Hans Vandenholen, van ons dekenaat Zottegem, stuurde ons een nieuwjaarswens, met de vraag om hem op brede schaal te verspreiden. Wij brengen hier het grootste deel van zijn tekst, enigszins ingekort.

Beste zusters en broeders in de Heer, ik richt mij tot jullie met veel dankbaarheid voor alles wat jullie betekenen en doen. En natuurlijk met mijn beste wensen voor 2021. Allen samen, elk vanuit onze eigen insteek, mogen wij de Kerk mee opbouwen.

Dankbaarheid en oproep tot herbronning
Ik wil jullie allen van harte danken voor de inspanningen en alle goede zorgen die jullie ook in de voorbije, moeilijke maanden voor jullie parochie en voor ons dekenaat hebben geleverd. Elk van jullie doet het met een groot hart en veel liefde voor Christus en zijn Kerk. Dat is onze roeping en zending: elk vanuit onze eigen insteek zorg dragen voor de gelovige gemeenschap. Wat we daarbij niet mogen vergeten is: zorg dragen voor elkaar, als medewerkers. Je kan jezelf maar blijven ‘geven’ aan de anderen als je zelf ook aandacht, waardering en steun mag ondervinden. Laten we daar in deze benarde tijden veel aandacht aan schenken.

Uiterst belangrijk is ook ons ‘geestelijk leven’. Het is nodig dat wij midden alle inspanningen nooit vergeten open te staan voor de Geest. Hij geeft ons het voedsel dat ons in staat stelt ons te geven aan anderen. Gebed, meditatie bij Gods Woord, liturgie… dit alles is de bron van ons leven als Christen.

We vierden bij het begin van dit nieuwe jaar, op 6 januari, het feest van de Openbaring, beter gekend als het feest van de Driekoningen. Dit vormt de aanzet voor mijn bezinning die ik jullie hier van harte aanbied.

HET TEKEN VAN DE (DRIE?) WIJZEN
De Wijzen uit het Oosten… zij zijn voor ons bij het begin van dit nieuwe jaar 2021 een teken van God. Hun feest luidt een nieuw begin in. Een jaar van hoop, van geloof, van solidariteit en gezamenlijke inzet. Het begin van een andere manier van leven, van werken en van zijn.

We hebben zoveel te verduren gekregen in het jaar 2020. Reeds in het begin van dat jaar bereikten ons onheilspellende berichten uit het Oosten, uit China. Op enkele weken tijd veroverde het virus, toen nog naamloos, de wereld. Het was zoals de profeet Jesaja het in de lezing van het feest van de Openbaring verwoordt: “Duisternis bedekt de aarde, het donker de volkeren”. Zoveel ellende overkwam de mensheid, zoveel dood, zoveel verdriet en eenzaamheid, zoveel vragen, zoveel machteloosheid en stuurloosheid. Maar juist midden die duistere momenten, midden de pijn toonde en toont zich ook de mens in al zijn schoonheid.
Met zijn allen zochten we naar lichtpunten en we vonden en vinden die ook, meer en meer. Als de duisternis daar is, weten we de lichtbronnen – hoe klein of zwak ook – veel sterker naar waarde te schatten dan bij klaarlichte dag. Die lichtpunten midden in de nacht kondigen de dageraad aan, zijn de voorbode. Maar tegelijk roepen ze ons op waakzaam te zijn. Ons voorbereiden op de nieuwe dag vraagt een verandering van mentaliteit, van levenswijze en van werken.

Samen onderweg
De Wijzen zijn zoekende mensen. Zij leggen zich niet neer bij de bestaande toestand en de moeilijkheden. Ze trekken op weg, op zoek naar licht dat hun bestaan verheldert. Zij hebben de situatie grondig bestudeerd, daarvoor zijn het ook Wijzen. Het besef is bij hen gegroeid dat voortdoen zoals ze altijd al hebben geleefd en gewerkt geen optie is. De richting die zij uitgaan bepalen zij na grondig onderzoek én meditatie. Het is niet louter op basis van eigen ideeën of van wat ‘men’ denkt of zegt. Ze luisteren naar de stem van hun geweten, en oriënteren zich op die mysterieuze ster. Zij laten zich leiden door licht dat van elders komt, dat menselijke inzichten oriënteert en bron is van kracht en vertrouwen. Goddelijk licht.

Het is zoals in die verzen van de negentiende-eeuwse zalige John Henry Newman, de latere kardinaal. Zijn zoektocht beschrijft hij in 1833 in onvergetelijke verzen:

Leid, vriendelijk licht,
te midden ’t duister dat me omringt, leid gij mij voort!
De nacht is donker, en ik ben ver van huis – leid gij mij voort!
Richt Gij mijn voet;
ik vraag niet om te zien de verre einder – één stap is mij genoeg.
Ik was niet altijd zo,
noch bad ik dat Gij mij voort zoudt leiden;
Ik verkoos mijn eigen weg te banen en te zien,
maar nu leid Gij mij voort!


Ja, de Wijzen uit het Oosten roepen ons op om op weg te gaan, ons te laten leiden door die goddelijke ster die spreekt in het hart en het geweten van elke mens. Laten we ons in dit nieuwe jaar niet weerhouden door gemakzucht of door de Herodessen of de schriftgeleerden van deze tijd. Er zijn zoveel onwaarden die onze zinnen de voorbije eeuw begoocheld hebben en ons hebben verblind: de zucht naar bezit, de ongebreidelde exploitatie van de aarde, het genot, een doorgedreven individualisme en verabsolutering van de autonomie…. Die kunstmatige lichtpunten brengen ons niet verder. Integendeel. Neen, zoals de Wijzen mogen wij ons richten op het licht van Christus. Als wij de woorden van de Schrift laten spreken tot ons hart, dan breekt er licht door in onze menselijke duisternis. Als wij onze wegen oriënteren op de sacramenten, die lichtpunten van Christus op onze weg, dan gaan we de goede richting uit. Als wij onderweg, zoals de Wijzen uit het Oosten en zoals de leerlingen van Emmaüs ons verhaal delen met elkaar, en elkaar sterken en steunen, dan wordt het goed. Samen onderweg.

Verlicht en veranderd
Ook vandaag zendt God zijn ster die ons verlicht. De ster die ons individueel en allen samen leidt naar onze diepe bestemming als mens. Zij verzamelt ons rond Christus, bron van leven en hoop. En doet ons vandaar langs andere wegen verdergaan. Deze tijd van crisis is ook een tijd van uitzuivering. Al het goede, de verbondenheid, de solidariteit, de versobering, de creativiteit … al die lichtpunten die we midden deze crisis mochten ervaren en delen, laten we ze naar waarde schatten.
Geleid door dat warme licht komen we deze crisis te boven. Maar we vervallen best niet in onze oude patronen en (on)waarden. Grote uitdagingen wachten onze planeet en ons samenleven. Op het omvattende niveau: de wereldwijde armoede en het onrecht, aanhoudend oorlogsgeweld, vluchtelingenstromen, de klimaatcrisis,… alles hangt op één of andere manier samen met alles. Maar ook in ons gezinsleven, op het werk, in de parochie, in de school zijn er zoveel noden en zorgen… Als wij Christus’ licht volgen, en samen op weg gaan met mensen van goede wil, wat hun overtuiging of godsdienst ook zij, wereldwijd, dan groeit er iets nieuw. Laten we bestaande wegen een stuk verlaten en vanuit een visioen van vrede en gerechtigheid nieuwe wegen gaan. Dan zal de duisternis wijken voor heerlijk en sterk licht. Dat mochten de Wijzen uit het oosten ervaren. Hun menselijke schatten van goud, wierook en mirre ruilen zij in voor die éne schat van God, Christus. Moge het feest van zijn Openbaring onze wegen verlichten en ons liefdevol leiden, het Eeuwige Licht tegemoet.

Ik wens u allen van harte een gezegend en heilvol Nieuwjaar. Veel kracht en vertrouwen. Samen komen we de crisis te boven.

Hans Vandenholen,
deken van Zottegem

‘Wonen: onbetaalbaar? Onaanvaardbaar!’

Dit is de slogan van de actie Welzijnszorg dit jaar. Hiermee richt zij onze aandacht op de woonproblemen bij mensen in een armoedesituatie. Waarom dit thema? In voorbereiding van de adventscampagne voerde Welzijnszorg veel gesprekken met welzijnsschakelgroepen en diverse woonorganisaties. De consensus is groot: goed wonen is het begin van alles. Zonder dak boven je hoofd en een thuisgevoel kan je niet vooruit in het leven. Slecht wonen heeft een negatief effect op je gezondheid, je sociaal- en gezinsleven, op de onderwijskansen van je kinderen en je eigen kansen op de jobmarkt. Een sociaal rechtvaardig woonbeleid is dan ook onontbeerlijk in de strijd tegen armoede. ‘Wonen: onbetaalbaar? Onaanvaardbaar’, dit thema van Welzijnszorg zal niet één maar twee jaar lang lopen. Het belang van goed wonen is groot en de problemen zijn nog groter. Zo maken we het grote publiek en beleidsmakers verschillende aspecten van de woonproblematiek duidelijk, met de overtuiging dat goed wonen van levensbelang is.

[…]

Lees meer in KERK & leven van 9 december 2020

25 november – feest van de heilige Catharina van Alexandrië

Volgende week wordt het feest gevierd van de heilige Catharina van Alexandrië, patrones van het college van Geraardsbergen. Met dank brengen wij hier de boeiende homilie die Z.E.H. Dirk Van Kerchove, oud-principaal, vorig jaar hield ter gelegenheid van het patroonsfeest van het college.

Alexandrië

Als het in Egypte wat rustiger was, zou het zeker de moeite lonen een citytrip te ondernemen naar Alexandrië. Het is een stad met een lange en boeiende geschiedenis. Zij werd gesticht rond 330 v. Chr. in opdracht van Alexander de Grote, en ze werd ook naar hem genoemd. Alexander, slechts een prille dertiger, had zich vanuit zijn thuisland Macedonië een enorm rijk verworven, waaronder Egypte.

Alexandrië groeide uit tot een wetenschappelijk en cultureel centrum en beschikte over een legendarische bibliotheek, waar niet minder dan 750.000 boekrollen werden bewaard.

Na de vroegtijdige dood van Alexander werd zijn rijk verdeeld onder zijn generaals en Egypte kwam zo in de handen van de dynastie der Ptolemaeën, waarvan de beruchte Cleopatra de laatste vertegenwoordiger was. Na de Ptolemaeën kwamen de Romeinen, na hen de Byzantijnen en tenslotte de Arabieren die Cairo stichtten en Alexandrië lieten vervallen tot een vissersdorp. Wat eens een stad was met 400.000 inwoners telde rond 1800 nog enkele honderden dorpelingen.

Tijdens de Romeinse en Byzantijnse tijd was er in Alexandrië een bloeiende christenheid met een hogeschool voor theologie, die tal van grote figuren uit het vroege christendom heeft gevormd zoals Origenes, Clemens van Alexandrië, Hiëronymus.

[…]

Lees meer in KERK & leven van 18 november 2020

Dirk Van Kerchove

Nieuwe toeristische attractie op de markt!

Foto: Wim Schrever

In deze barre tijden kunnen we eens wat leuk nieuws melden. Sinds enkele weken hebben een koppel slechtvalken hun thuis gevonden op de toren van de Sint-Bartholomeuskerk op de Markt. Soms kan je ze van op de Markt zien zitten, maar vaker lukt het van de kant van de Buizemontstraat. Het vrouwtje is de grootste van de twee.

[…]

Lees meer in KERK & leven van 12 november 2020

Een paar “reuzen” verdwijnen uit de dorpskern van Onkerzele

Zaterdagnacht, 26 september 2020, tijdens de storm ‘Odette’, sneuvelde onverwachts de helft van de mooie zilverlinde die zich achter de kapel bevond. Niets wees er uiterlijk op dat hij in slechte toestand verkeerde. De kruin kwam terecht op het kerkhof en beschadigde 11 grafzerken. Dit is zeer jammer. Aan de nabestaanden bieden wij heel oprecht onze excuses aan. Zij kunnen de kerkfabriek contacteren om een oplossing te vinden voor de geleden schade.

Boomchirurg, Arthur De Haeck (Inbo), kwam ter plaatse en gaf het advies om de overblijvende helft van de boom bij hoogdringendheid te rooien. Tegelijkertijd raadde hij ook aan de 3 grote beuken, die zich het dichtst bij de kapel langsheen het talud van de Kampstraat bevonden, tegelijkertijd te kappen. Die bomen vormden een gevaar om bij volgende windstoten op het wegdek van de Kampstraat terecht te komen. Daarop rooide de firma Deboscat op woensdag 7 oktober de 4 zieke bomen.

De eeuwenoude zilverlinde vóór de kerk zorgde in 2019 en 2020 reeds voor problemen. Tijdens stormwinden waren er telkens dikke, zware takken tot op het voetpad terechtgekomen. Deskundige inspectie (o.a. door boringen) leerde ons dat de ‘kerkreus’ zowel in de stam als in de dikste takken rot was. Het kappen was voorzien in november, doch we maakten van de gelegenheid gebruik om de boom reeds op maandag 12 oktober te laten rooien.

[…]

Lees meer in KERK & leven van 4 november 2020

De vruchten der aarde delen met iedereen

Ook dit jaar wordt ons gevraagd de periode van 1 september tot 4 oktober te beleven als ‘scheppingsperiode’, een tijd waarin we bijzonder aandacht schenken aan de ecologische problematiek. Ter inspiratie geven we hier de hoofdgedachten weer van een toespraak van paus Franciscus tijdens de audiëntie van woensdag 26 augustus.

Met de pandemie en haar gevolgen voor ogen, dreigen velen de hoop te verliezen. In deze tijden van onzekerheid en angst, nodig ik allen uit de gave van de hoop die van Christus komt, te aanvaarden. Hij is het die ons helpt laveren in de onrustige wateren van ziekten, dood en onrechtvaardigheid. Deze hebben niet het laatste woord over onze eindbestemming. De pandemie heeft de omvang benadrukt van de sociale problemen en ze nog verergerd, vooral dan de ongelijkheid. Sommige mensen kunnen thuis werken, terwijl dat voor veel anderen onmogelijk is. Sommige kinderen kunnen, ondanks moeilijkheden, toch nog onderwijs genieten, terwijl dit voor heel velen plots afgebroken is. Enkele machtige landen kunnen geld uitgeven om de nood te lenigen, terwijl dat voor veel andere landen de toekomst bedreigd is.

[…]

Lees meer in KERK & leven van 9 september 2020

Groot kamp KSA Geraardsbergen

Een vakantieherinnering: het terrein van het groot kamp van KSA Geraardsbergen, begin augustus in Hotton. De deelnemers hebben zich opgesteld om de letters K-S-A goed zichtbaar te maken voor het overvliegend vliegtuigje. Het kampthema ging over de belevenissen van een Belgisch koppel in een Paraguyaanse gevangenis. Een boeiend thema, sterke samenhorigheid van de deelnemers, mooi weer, en geen corona-aanvallen, wat kon men nog meer wensen?!