Gebedsdienst op zondag in de Sint-Bartholomeuskerk

Graag bieden wij in de komende zondagen – zolang geen publieke kerkdiensten met ruim publiek toegelaten zijn – een gebedsdienst aan in de Sint-Bartholomeuskerk. Dit zal maximum 20 minuten duren en tweemaal plaatsvinden: om 11 uur en om 11.30 uur.

Volgens de coronavoorschriften mogen daar slechts 15 personen aan deelnemen. Daarom organiseren wij een inschrijving. Als je aan deze gebedsdienst wil deelnemen is het noodzakelijk je in te schrijven, met vermelding van je naam, aantal personen en gewenst uur (11 uur of 11.30 uur) bij:

  • Parochiaal secretariaat (tot vrijdagmiddag voorafgaand aan de zondag): 054 43 88 80
  • Diaken Renaat Aelbrecht: 0496 341 080 of renaat.aelbrecht@telenet.be

Veertigdagentijd, vasten, samen de berg op

We zitten in de veertigendagentijd, op weg naar Pasen. Anders dan anders. Het coronavirus dwingt ons daartoe. Enerzijds is dat vervelend, anderzijds biedt het kansen. Dat lijkt wat vreemd maar bij nader toezien is het dat niet. De quarantaine die we meemaken, brengt ons bij de essentie van deze voorbereidingstijd.

Veertig, quarante. Quarantaine is ervan afgeleid, net zoals het Franse woord voor vasten carême. Dat is een afleiding van het Latijnse woord quadragesima of veertig(dagentijd).
De bijbel heeft wat met veertig. Regen viel veertig dagen en veertig nachten neer op de aarde (Gen 7,12) en na verloop van veertig dagen opende Noah het venster dat hij in de ark had aangebracht (Gen 8,6). Bij het sluiten van het verbond tussen God en mens bleef Mozes gedurende veertig dagen en nachten op de berg (Ex 24,18). Veertig jaar zwierf Israël rond in de woestijn (Num 32,13). De reusachtige kampvechter Goliat trad veertig dagen na elkaar iedere morgen en avond naar voren en stelde zich tegenover Saul en de Israëlieten uitdagend in postuur (1 Sam 17,16). Uit de mond van de profeet Jona horen de inwoners van Nineve “Veertig dagen nog en Nineve wordt met de grond gelijk gemaakt.” (Jon 3,4). En ook Jezus verbleef, voor zijn prediking begon, veertig dagen in de woestijn terwijl hij door de satan op de proef werd gesteld (Mc 1,13).

[…]

Lees meer in KERK & leven van 24 februari 2021

Johan Verstockt

God spant zijn regenboog in de wolken

Op de eerste vastenzondag brengt de eerste Bijbellezing ons het verhaal over Noach, de zondvloed en de regenboog.
Velen herinneren zich wellicht nog de grote tsunami van tweede kerstdag 2004, de enorme vloedgolf die in Sri Lanka, Thailand en de buurlanden aan veel mensen het leven heeft gekost en die onmetelijke schade heeft aangericht. Het was het begin van een hele reeks van orkanen en natuurrampen, heel het jaar 2005 door. En ook nog in de daaropvolgende jaren.

In het Nabije Oosten moet ver voor de tijd van Christus ooit een dergelijke natuurramp gebeurd zijn. Of meer dergelijke rampen. Er waren nog geen kranten of tv-beelden. Maar generaties lang hebben mensen daarover verteld en gefantaseerd als een verschrikkelijk gebeuren met zware gevolgen. Zo kwam het verhaal van Noach en de ark in de Bijbel terecht. Een watersnood is uitvergroot tot een ramp die de hele wereld trof. Eén enkele familie op de hele wereld heeft het overleefd.
Daar zit natuurlijk veel verbeelding achter. De schrijver van het verhaal heeft met plezier zijn best gedaan om te vertellen. Hij heeft er vooral een bedenking aan vastgeknoopt, er een boodschap in gestoken. Een vraag namelijk die de mensen bezig hield, en nog altijd bezig houdt: vanwaar komen dergelijke rampen? Hoe kan dat toch? Het antwoord van die tijd, met zijn primitief onwetenschappelijk wereldbeeld was: zoiets is een straf van God. Vreemd genoeg zijn er vandaag nog die zo denken en schrijven. Ook in verband met de coronapandemie.
Maar juist tegen deze opvatting protesteert het einde van het verhaal, met het verschijnen van de regenboog. Het is alsof de Bijbelse schrijver er zelf van schrikt hoe streng hij God heeft voorgesteld. Door te spreken over God die zijn boog spant tussen hemel en aarde, tussen God en de mensen, roept hij een ander beeld van God op: God van verzoening, van verbondenheid met mensen.

[…]

Lees meer in KERK & leven van 17 februari 2021

Pastoor Frans

In memoriam Erick Dupont

Op zondag 14 februari werden wij pijnlijk getroffen door het plotse overlijden van diaken Erick Dupont. ’s Ochtends had hij nog geassisteerd in de eucharistieviering in Zarlardinge. Toen kon niemand vermoeden dat dit de opstap zou zijn voor zijn definitieve Godsontmoeting.

Diaken Erick werd geboren in Steenhuize-Wijnhuize op 15 juni 1936. Hij zou dus dit jaar 85 geworden zijn. Na zijn studies in het regentaat werd hij leraar. In het Sint-Jozefinstituut, ’t Karmelieten, stond hij in voor de vakken Frans, Nederlands, Aardrijkskunde en Geschiedenis. Hij huwde met Cecile Vandamme en vormde met haar een mooi gezin met drie kinderen, Lut, Beatrijs en Pieter. Mettertijd vestigden zij zich in de Duitsenbroekstraat in Goeferdinge.

Erick was een heel sociaal en actief man, die zich engageerde op vele vlakken. Hij was zeer muzikaal, waardoor hij dirigent werd van het kerkkoor St.-Cecilia van Nederboelare. Hij speelde graag viool tijdens eucharistievieringen en bij de jaarlijkse receptie van de 11-juliviering van het Davidsfonds. In 1984 werd hij tot diaken gewijd. Zijn taak bestond in het toedienen van doopsels, assisteren bij kerkdiensten en vooral het bezoeken van zieken en bejaarden aan huis of in ziekenhuizen en woon- en zorgcentra.

Zijn engagement als mens en als diaken liet Erick voortdurend inspireren door gebed en bezinning. Daarvoor was hij onder meer lid van de spiritualiteitsbeweging ‘Fraterniteiten van Charles de Foucauld’. Ontelbare keren heeft hij het ‘gebed van overgave’ gezegd dat toegeschreven wordt aan Broeder Charles. Nu wij diaken Erick voor goed aan God toevertrouwen krijgt dit gebed een bijzondere betekenis:

Vader, Ik verlaat mij op U,
doe met mij wat Gij goedvindt.
Wat Gij ook met mij doen wilt, ik dank U.
Tot alles ben ik bereid, alles aanvaard ik,
als Uw wil maar geschiedt in mij
en in al uw schepselen:
niets anders verlang ik, mijn God.
Ik leg mijn leven in uw handen,
ik geef mij aan U, mijn God,
met heel de liefde van mijn hart,
omdat ik u bemin,
omdat het voor mij een noodzaak
van liefde is mij te geven,
mij zonder voorbehoud op U te verlaten,
met een oneindig vertrouwen:
want Gij zijt mijn Vader.

Vastentijd

De vasten is een tijd om een beetje meer te letten
op wat je doet en wie je bent.

Het begint op Aswoensdag.
Je kunt in de kerk een askruisje halen.
Hiermee wordt getoond dat je klein en kwetsbaar bent
stof en as.
“Mensen, hun dagen zijn als het gras
Zij bloeien als bloemen in het open veld.
Dan waait de wind en ze zijn verdwenen. “ (psalm 103)
We zijn niet supermachtig, hoeveel de techniek ook kan.
We hebben ons leven niet in handen.
Dus bidden we
wat meer en aandachtiger dan anders
en hebben we vertrouwen in God,
dat Hij altijd voor ons zorgt
en bij ons blijft, wat er ook gebeuren mag.

[…]

Lees meer in KERK & leven van 10 februari 2021

Systeemverandering wereldwijd – Broederlijk Delen

Vorig jaar begon de lockdown aan het begin van de campagne van Broederlijk Delen waardoor deze als het ware in het water viel. We werden met z’n allen overvallen door het virus. In 2021 zal de campagne van Broederlijk Delen nog steeds in speciale omstandigheden moeten gebeuren, zoals zoveel andere zaken. Dit jaar echter heeft een team van Broederlijk Delen zich degelijk voorbereid om de campagne alsnog te laten slagen in deze moeilijke coronatijden. Het zou een feestjaar moeten zijn voor Broederlijk Delen, want dit jaar bestaat Broederlijk Delen zestig jaar.

Lanceermomenten

De lanceermomenten om de campagne aan te kondigen gebeuren dit jaar allemaal digitaal.
Zo zaten we onlangs met 130 mensen achter ons scherm in plaats van samen in een zaal.
Voor de verschillende workshops werden we dan verdeeld in verschillende break-out-rooms.
Een mens leert nogal wat bij op vlak van digitaal werken. In de verschillende workshops kregen we meer uitleg over landen waar Broederlijk Delen aan het werk is en waarom deze landen: Congo, Israël-Palestina en Bolivia.

[…]

Lees meer in KERK & leven van 10 februari 2021

Broederlijk Delen 60 jaar!

Dat Broederlijk Delen dit jaar zestig jaar wordt kunnen we toch niet ongemerkt laten voorbijgaan. We kunnen op een feestelijke manier campagne voeren. Apero- of ontbijtboxen aanbieden ten voordele van Broederlijk Delen is er een voorbeeldje van. Wie meer inspiratie wil kan best even een kijkje nemen op de website: www.broederlijkdelen.be/nl/delen-doet-goed

Heb je inspiratie maar wil je daarbij nog ondersteuning ter plaatse, onze werkgroep Broederlijk Delen staat voor je klaar.

Ann Van Nieuwenhove

Vormselvieringen 2021 uitgesteld

Nog geen beslissing over eerste communie

Omdat het coronavirus blijft woekeren en voor de komende maanden nog uiterste voorzichtigheid geboden is hebben de Vlaamse bisschoppen beslist dat de vormselvieringen die voorzien waren voor de periode tussen Pasen en Pinksteren zullen plaatsvinden na de zomervakantie.

Het bisdom Gent heeft gekozen voor drie weekends in september. Voor Geraardsbergen (en het hele dekenaat Zottegem) wordt dit het weekend van zaterdag 25 en zondag 26 september. Momenteel werkt het bisdom nog aan concrete richtlijnen voor de organisatie van de vormselvieringen. Van zodra wij over deze richtlijnen beschikken zullen wij informatie verschaffen over datum en uur van het vormsel in de verschillende vormselkerken van Geraardsbergen.

Over de viering van de eerste communie is nog geen beslissing genomen.