Vreugde

Enkele jaren geleden riep paus Franciscus de jezuïeten wereldwijd op bij het bidden meer ‘te smeken om vreugde’. Onlangs gaf de jezuïet en internetpastor Nikolaas Sintobin hierover een voordracht. Daarbij liet hij verstaan dat deze eerder verrassende oproep iets zegt over de kern van het christelijk leven, en ook dat het smeken om vreugde moeilijker kan zijn dan het lijkt. Met dank nemen we hier zijn voornaamste beschouwingen over, want zij hoeven niet beperkt te blijven tot de jezuïeten alleen; zij mogen ook ons inspireren.

Ignatius van Loyola, de stichter van de jezuïeten, beschouwde de vreugde als normaal voor de christen. Wie leeft in verbondenheid met God mag erop vertrouwen steeds op de een of de andere manier vreugde te ervaren.

Vreugde is de normale biotoop voor de christen. Mensen zijn geschapen voor de vreugde. Leven met God maakt de mens, in het diepste van zijn wezen, vreugdevol. Geen vreugde die we zelf dienen te maken. Wel een vreugde die we ontvangen als genade. Het is de vreugde dat God zelf er is, nog voor wij ons daarvan bewust zijn. Aan ons om te leren, doorheen onderscheiding, die vreugde op het spoor te komen. De inzet is groot. De vreugde is immers het ultieme teken van godsverbondenheid. Zonder die vreugde verliest de evangelisatie – in de meest brede zin van het woord – een groot deel van haar geloofwaardigheid en efficiëntie.

[…]

Lees meer in KERK & leven van 1 september 2021