Missionaire kerk zijn (2)

Op de pastorale conferentie van 19 september sprak diaken Dany Van der Haegen over ‘een missionaire kerk’. In de vorige aflevering van Kerk en Leven brachten wij het een eerste deel van zijn inspirerende uiteenzetting. Hier komt het vervolg.

We sloten het eerste deel af met de stelling dat de grondslag van ons verkondigen eerder profetisch en theologisch is, dan institutioneel of functioneel. Natuurlijk hechten we belang aan een goede organisatie en een stevige structuur. We zouden toch graag wat meer gelovigen, wat meer praktiserenden in onze kerken hebben, maar dit kan niet onze voornaamste doelstelling zijn.

Natuurlijk heeft de Kerk ook een publiek nut en een maatschappelijke functie. Mensen waarderen stilte, herbronning, kunst, ritueel, een band met het verleden… en zoeken of vinden dat in de Kerk. Dat is absoluut legitiem en ook een deel van onze opdracht. De Kerk heeft zeker reden van bestaan als een nuttige instelling die spirituele ‘service’ aanbiedt op vraag en op maat van de moderne mens. Maar dergelijke nuttige dienstverlening belichaamt niet de volheid van onze zending. Een parochie bedoelt meer te zijn dan een ‘tankstation’ of een ‘loket’ waar individuele religieuze behoeften centraal staan. Haar diepste roeping bestaat erin ‘ek-klesia van God’ te zijn: een gemeenschap die zich door Hem laat verzamelen om in haar leven en samenleven tastbaar teken te zijn van zijn verlossing van de wereld.
Vanuit die roeping verstaan we ook beter de missionaire positie van de parochie. Ze is niet het toeleveringsbedrijf van religieuze service op een bepaald grondgebied. Ze stelt een teken voor die streek, maar valt er niet mee samen. Parochies zijn geen religieuze bodembedekkers, die het hele terrein religieus moeten verkavelen. Het moeten oasen worden, waar God én mens kunnen thuiskomen.

[…]

Lees meer in KERK & leven van 16 oktober 2019