Liturgie in tijden van corona

Op 4 september werd aan het Hoger Diocesaan Godsdienstinstituut te Gent het nieuwe academiejaar geopend. Gastspreker was bisschoppelijk vicaris Joris Polfliet, tevens docent liturgie, die op heldere en indringende wijze reflecteerde over liturgie vieren in tijden van corona. Ze helpen ons om verder na te denken over onze eigen beleving van de liturgie in de voorbije en komende maanden.

Beperking door de coronamaatregelen

De coronacrisis heeft onze beleving van de liturgie sterk geraakt en blijft dat nog altijd doen. Op de keper beschouwd staan de huidige maatregelen juist fundamenteel in contrast met wat de liturgie veronderstelt. Liturgie is principieel een gemeenschapsgebeuren. Dit werd heel sterk in het gedrang gebracht door het verminderen van het aantal medewerkers, het verbod op samenzang, de verplichte afstand, het verstoppen van het gelaat achter een mondmasker, de inperking van de dynamiek van de processies,… Dat alles draagt niet bij tot de ervaring van de liturgische viering van een gemeenschap die samenkomt om de levende Heer te ontmoeten. Integendeel, de liturgie is gekortwiekt. Iemand merkte op: “Zelfs zonder mondmaskers is het soms al moeilijk te geloven dat we in de eucharistie Christus ontmoeten, laat staan als het op deze wijze moet.”De liturgie, het kloppende hart van kerk, is in crisis en we mogen niet berusten in dit ‘nieuwe liturgische normaal’. Samen zingen is juist gemeenschapsstichtend. Van elkaar afstand nemen is het tegendeel van verbondenheid. Als de handdruk bij de vredeswens moet vervangen worden door een glimlach naar andere aanwezigen, verbergt een mondmasker juist die glimlach. Waar op heel wat plaatsen de mensen aan de uitgang van de kerk nog wat bleven praten met elkaar, wordt hen dat nu bemoeilijkt door de plicht tot afstand nemen.

[…]

Lees meer in KERK & leven van 23 september 2020