Hemelvaart van de Heer

EEN VOETAFDRUK?
Een vriend vertelde mij een anekdote over een bedevaart naar ‘het Heilig Land’. Zijn gids was een bekwame en ervaren Vlaamse Bijbelwetenschapper. Op de eerste dag van hun reis brachten ze een bezoek aan de ‘Kapel van de Hemelvaart’, op de Olijfberg in Jeruzalem. In het midden van dit ronde gebouwtje bevindt zich een rotssteen. Zij gingen met groep rond die grote steen in de vloer staan. Hun gids zei: “als je goed kijkt, kan je nog de voetafdruk van Jezus zien, van toen Hij ten hemel opgevaren is”. Niet begrijpend keken zij elkaar aan. Nee, dergelijke uitleg waren ze van hun bekwame gids niet gewoon. De man lachte en zei: “ja, dergelijke dingen worden hier verteld door gidsen die hun mensen willen bezig houden met boeiende uitleg, maar die vaak gesteund is op veel fantasie”. Liever dan ons te richten op intrigerende curiositeiten willen wij stilstaan bij de betekenis van het Bijbels verhaal over de hemelvaart van Christus.

EEN WOLK
In zijn verhaal schrijft Lucas: “Jezus werd voor de ogen van zijn leerlingen omhoog geheven en opgenomen in een wolk, zodat ze hem niet meer zagen”. Een wolk werd in de Bijbel gezien als een beeld voor Gods aanwezigheid. Zoals in het verhaal van de Uittocht: “Terwijl het volk op een afstand bleef staan, ging Mozes naar de donkere wolk waarin God aanwezig was.” (Exodus 20,21). Dezelfde wolk komt ook terug in de evangelies, in de verhalen over de doop van Jezus en de gedaanteverandering op de berg. Terwijl Hij nog aan het spreken was, kwam er een wolk aandrijven, die een schaduw over hen wierp; ze werden bang toen de wolk hen omhulde. Er klonk een stem uit de wolk, die zei: “Dit is mijn Zoon, mijn uitverkorene, luister naar hem!” (Lucas 9, 34-35). Het was de stem van God.

[…]

Lees meer in KERK & leven van 12 mei 2021

Pastoor Frans