‘God ziet mij’

Heel wat jaren geleden hing in vergaderlokalen en private woningen soms een prent met een starend oog in een driehoek en daaronder de tekst: “God ziet mij, hier vloekt men niet”. Het is de vraag of die aanmaning veel effect gehad heeft. Velen beschikten toen over een uitgebreid repertoire aan vloekwoorden. En in sommige middens lijkt het vandaag niet anders. Of die vloekwoorden echt godslasterlijk bedoeld waren is niet zo zeker. Het waren eerder krachtwoorden om een uitspraak te ondersteunen. Hoe dan ook, erg beschaafd waren of zijn ze toch niet.

Als je wat dieper nadenkt over die prent en die tekst, kom je tot het besef dat daarachter een vrij eenzijdig en vertekend godsbeeld schuilging. God werd daar immers voorgesteld als een alomtegenwoordige maar onzichtbare spion die toekijkt of we geen overtreding begaan en die iedere misstap bestraft. Geen wonder dat mensen niet met zulk een godsbeeld konden leven. Ofwel groeiden zij naar een betere en vreugdevollere godsvoorstelling toe, ofwel namen ze afstand van deze God, zonder zich te realiseren dat ze zich in feite van een ‘verkeerde God’ verwijderden.

[…]

Lees meer in KERK & leven van 16 september

Pastoor Frans