Een moeder leeft verder in haar kinderen

Jouw strelende handen
Jouw sussende woordjes
Jouw kussen: vluchtig veel
Of één ferme dikke!
Jouw klopjes op de schouder
Jouw aaien over de bol
Jouw zorgzame woorden
Jouw liefdevolle blik
Jouw open oren,
Jouw ruime warme hart.
Later…
worden WIJ jouw handen,
jouw ogen, oren, mond.
We fluisteren jou lieve woorden toe,
strelen je zilveren haren,
kalmeren je verhitte hoofd.
Het gaat allemaal heel vanzelf.
We delen dit met alle kinderen
met blikken naar elkaar
of stevige zoenen, een enkel handgebaar.
In ons hart is het feest,
dankbaar om de kinderen te zijn
van een moeder die ons leerde
een goed mens te zijn.

naar een gedicht van Marianne du Maine