De weg komt naar je toe

Het kan verleidelijk zijn om naar de toekomst te kijken: als corona eenmaal voorbij is…, als ik me weer wat beter voel…, als de lente doorbreekt… We kijken uit naar de verte. Tot aan de horizon. Maar verder dan dat is er niets te zien, zodat we teruggeworpen worden op onszelf. Het is de weg naar binnen. Het is de plek waar God in ons woont. In gesprek met Hem vinden we zicht op onze prioriteiten, op wat in onze toekomst eerst aan bod moet komen.

Dat inzicht wordt ons geschonken, namelijk als we de dingen die ons bezighouden eens in het licht houden: onze plannen, onze genoegens die soms niemand baten, ook onszelf niet.We verlangen naar vervulling. Eerst zoek je die vervulling buiten jezelf. Je jaagt dromen na, wil je aspiraties vervullen. Daar is op zich natuurlijk niets mis mee. Maar het vervult vooral je buitenkant. En ofwel slaag je er niet in je dromen te realiseren, ofwel lukt het je wel maar blijf je na een tijd toch met een stuk gemis zitten. Je leven is niet zo goed geworden als je wel droomde. Dit inzicht, de ervaring van een soort gebrokenheid, kan de opening te zijn naar een andere dimensie.

De Amerikaanse schrijver Wendell Berry heeft het zo uitgedrukt: “Wie niet langer weet wat te doen, is eindelijk aan het echte werk toegekomen. Wanneer we ons verdwaald voelen, kan onze reis pas echt beginnen. Bewustzijn ontwaakt pas als we verbluft zijn.” Wanneer ons ‘kleinere zelf’, dat alles onder controle wil houden, even stilvalt, komt er perspectief, ruimte voor creativiteit.

[…]

Lees meer in KERK & leven van 21 april 2021