Kerk in Geraardsbergen

Vasten

 Vasten is hip. Onder het mom van wellness en de gezonde lifestyle trekken vele mensen naar exotische kuuroorden. Alles wat zogenaamd goed is voor je lichaam, tref je in deze centra aan: modderbaden, soorten massages, Turks stoombad, maar ook allerlei diëten en ontgiftingskuren. Het schijnt dat een stevige breuk noodzakelijk is om alles eens op een rijtje te zetten. Wel, het vasten past volkomen in dat rijtje. Voor al wie een maatje minder wil of last heeft van enkele overtollige kilo’s kan het vasten een zeer efficiënt middeltje zijn.

[...] lees verder in Kerk en Leven, nr 7, 2012

Robbrecht De Latte, pastoor

Voor veel families blijft het doopsel nog steeds een vanzelfsprekend ritueel. Baby’s – ook kinderen die naar de eerste klas gaan - worden gedoopt omdat het nu eenmaal een traditie is in de familie: hun ouders, grootouders, overgrootouders, familieleden zijn ook gedoopt en men wil deze gewoonte verder zetten. Niet zelden dringen de grootouders sterk aan en worden ouders min of meer onder druk gezet. Gelukkig gebeurt het niet zelden dat ouders het doopsel voor hun kind vragen omdat zij zelf de betekenis ervan inzien.

[...] Lees verder in K&L nr 6, 2012

Diaken Dany Van der Haegen.

Beste vrienden,

2011 was een jaar van bezinning op onze taak als maatschappij, als mens, als kerk. Vele vaste waarden stonden het jaar tevoren op losse schroeven en dienden zich te herijken in 2011. Denk maar aan het gevoel dat België moest zoeken naar een nieuw fundament van eenheid. Of denk aan de economie die wereldwijd de alleenheerschappij van het noordelijk halfrond aan het verliezen is ten voordele van Azië. Of denk aan onze kerk die een groot stuk van haar moreel gezag verloren heeft en nu haar boodschap moet herdefiniëren. 2012 zal daardoor een zoektocht worden naar herwonnen eenheid, herontdekte waarden en vernieuwing van de instellingen.

Ook in ons bisdom Gent is een zoektocht aan de gang hoe we de toekomst het best voorbereiden. De oprichting van de zogenaamde "nieuwe parochie" zal via de werking van enkele centrumkerken per dekenaat de krachten proberen bundelen en haarden van christelijk geloof trachten warm te houden. Dat we daarbij nog heel wat stappen moeten ondernemen spreekt voor zichzelf maar we zijn via de nieuwe catechese op zondag al een heel eind vertrokken. Geloofsvorming wordt steeds minder als een individueel proces gezien maar als een groepsdynamiek in gezin en bredere kerkgemeenschap. Wellicht mag de vernieuwde catechese op zondag een hefboom betekenen om in de toekomst met een kleinere kerkgemeenschap toch kwaliteit te leggen in ons vieren, verkondigen en dienst bewijzen.

Deze drie fundamentele terreinen van kerkvorming werden door mgr. Johan Bonny, bisschop van Antwerpen, in zijn gesprekstekst van april vorig jaar als te overdenken items meegegeven. De bisschop wilde daarmee een brede discussie in zijn bisdom op gang trekken. Maar behalve verkondigen, vieren en diaconie schreef hij over nog vier andere knooppunten van christelijk leven. Het eerste is het territoriaal netwerk met als centrale vraag over de parochies: hoe kunnen we werken aan vitale kerkgemeenschappen die gelovigen aanspreken en uitdagen? In ons dekenaat is er nog veel vrijwillige medewerking maar de verschillen tussen de parochies is groot. We zullen mekaar meer moeten steunen en nog meer leren samenwerken als we vitale kerkgemeenschappen willen overhouden. Over de medewekers, het vijfde knooppunt, stelt mgr. Bonny: hoe kunnen wij nieuwe medewerkers roepen, vormen en begeleiden. Inderdaad, een gemeenschap valt of staat met wie er de schouders onder wil zetten. Het moet onze voortdurende zorg zijn om te zoeken naar opvolging, voor gelijk welk kerkwerk.
Een zesde knooppunt noemt de bisschop van Antwerpen "een open gemeenschap". De vraag hierbij is: Hoe kunnen we samenwerken en wat kunnen we leren uit de dialoog met mensen van andere overtuigingen? Ook in zogenaamde crisistijden mogen we ons als kerk niet terugplooien op onszelf. Denk aan de oecumene, het groeien naar eenheid met andere christelijke kerken. Proberen we ook met ongelovigen en mensen van andere godsdiensten contact te houden. We kunnen veel van hen leren zoals zij misschien ook van ons. Een laatste knooppunt dat de bisschop bespreekt is de infrastructuur, de gebouwen. Hij stelt hierbij de pertinente vraag: Welke infrastructuur heeft onze huidige kerkgemeenschap nodig om haar taken te kunnen vervullen? Ik denk daarbij aan de tekst van minister Bourgeois die herbestemming of nevenbestemming van weinig of niet gebruikte kerken voorstaat. We zullen in de komende tijd niet meer alles uit het verleden kunnen bewaren. Dat zal een heel rouwproces veroorzaken maar uiteindelijk toch heilzaam zijn.

Op al deze terreinen zijn er veel vragen te stellen, ik weet het. Maar we mogen het essentiële niet uit het oog verliezen, dat is dat we de Kerk van Christus zijn. Dat we zijn Woord mogen en moeten verkondigen, vieren en in de praktijk van naastenliefde omzetten. Zonder voortdurende reflectie op onze kernopdracht als christen zullen we snel ons verliezen in bijkomstigheden en onze opdracht als Kerk vergeten. Ik wil tenslotte iedereen van u die bijdraagt om deze opdracht te vervullen, op gelijk welk onopvallend of meer in het oog springend terrein, hartelijk bedanken. Moge 2012 een door God gezegend en door mensenhanden opgebouwd jaar zijn en verder worden zodat we in de komende oudejaarsnacht kunnen zeggen: het is goed geweest!

deken Jan Van Raemdonck