In het voorbijgaan…

Elke morgen sleepte hij zich door de straten van de stad.  Elke dag opnieuw, steunend op zijn krukken.  De mensen liepen hem vlug voorbij.  Tenminste, zo leek het.

Hij moest voorzichtig zijn om niet onder de voeten te worden gelopen.  Daarom bewoog hij zich voort, heel dicht langs de uur.  Dan had hij nog wat steun.

Zijn doel was elke morgen de stadspoort.  Daar kwamen heel wat mensen voorbij.  Hij zat op de grond en stak zijn hand uit.  Vroeger had hij naar de mensen geroepen om een aalmoes.  Nu deed hij dat niet meer.  Voor de mensen die hem iets wilden geven moest dit duidelijk genoeg zijn: letterlijk en figuurlijk aan de grond zitten.

[…]

Lees meer in KERK & leven van 8 oktober 2014  

Paul Lacaeyse ss.cc
gewezen ziekenhuispastor.