Het laatste herfstgedicht

De eerste die nu nog met herfsttakken aan komt draven
en daarmee op dit papier of tegen mijn beeldscherm zwaait
zodat bladeren dit gedicht binnen dwarrelen
bijt ik persoonlijk de strot af.

Want ziek ben ik van woorden die troost willen bieden
voor alles waar geen troost voor kan bestaan.
Te moe vooral om iedere ochtend bloot en bleek
weer als dezelfde jongen op te staan.

Vergeet me liever even, begraaf deze woorden
in een ondiep graf en leg jezelf daarnaast ter ruste.
Mag ik bij je liggen? Dan spreken we daar af
om pas te ontwaken als ook dit blad volledig is vergaan.

Want zou de dood te bedwingen zijn
met slechts enkele mooie regels
dan had ik die voor je geschreven.
Ik weet het ook hier staan ze niet, vergeef me.

Erwin Vogelezang
uit: Bladluis
De Windroos gedichten
Uitg. Holland-Haarlem 2006

(Tekst en foto Marjan De Ridder)