‘Christ-mis’: opdat de mensen meer medemens worden

“Mijn bed is de enige plaats waar ik gelukkig ben… Dan voel ik mij weer als toen ik kind was, veilig onder de dekens. Ook toen was dat mijn toevlucht als er beneden ruzie was, of als ik zonder eten naar boven vloog.” Nu is Sooi oud geworden. Hij loopt de hele dag in de gangen en zalen van het gesticht, schuw en ineengedoken. Maar ‘s avonds gaat hij met een vredig gezicht naar zijn kamer met vier, naar zijn enig plekje ‘privacy’. Een laken en een deken is genoeg om hem een gevoel van geborgenheid te geven.

Ik weet niet wat Kerstmis voor hem zal betekenen. Misschien een stuk taart op zijn bord en ginder in de hoek van de ontmoetingsruimte lichtjes van de kerstboom bij het kerststalletje. Misschien vlucht hij die avond heel gauw in de geborgenheid van zijn eigen kleine nest met de vertrouwde geuren en de eigen warmte. Misschien glimlacht hij even als hij ‘s anderendaags in de kapel het evangelie hoort: ‘Zij wikkelde het Kind in doeken en legde Hem neer in de kribbe’ (Lucas 2,7) en vindt hij zich een beetje een lotgenoot en vriend van het Kind Jezus.

[…]

Lees meer in KERK & leven van 23 december 2015

Zalig kerstfeest voor u en voor mensen om u heen, de armsten en eenzaamsten eerst.

Paul Lacaeyse, pater van de HH. Harten