Advent is ademhalen

In de advent vond ergens een gesprek plaats over geloven. Iemand zei: “Gelovig zijn of niet, wat maakt dat uit, als je maar een goed mens bent.” Hij had gezien hoe mensen elkaar pijn kunnen aandoen en dat zulke mensen even goed te vinden zijn onder christenen als bij hen die niet in God of Christus geloven. Een ander pikte daar op in: “Gelovig zijn of niet, dat is volgens mij een kwestie van persoonlijke voorkeur. Je kiest ervoor, of je kiest het niet.”  Zo ging het gesprek verder en velen vertelden wat zij erover dachten, ieder het zijne. Tot iemand het woord nam die tot dan toe stilletjes had gezwegen en geluisterd. “’t Kan zijn dat ik mis ben – sprak hij – maar geloven is voor mij gelijk ademhalen. Het is binnen in jou aanvoelen dat je omgeven bent door een oneindig grote werkelijkheid, die je nodig hebt om te kunnen leven. Beetje bij beetje komt die oneindige je leven binnen en doet daar zijn werk. En stilaan wordt zijn aanwezigheid een deugddoende warmte. Ook al blijft een mens altijd nog een mens: dus zwak en onvolmaakt.” Het was nogal veel ineens wat die man zei. In één keer kwam het er uit; want als het hart vol is van iets, loopt de mond er van over. Als je van iets diep overtuigd bent,vind je spontaan woorden om het te zeggen. – Het werd even stil in die groep. Men moest wat nadenken over wat die man gezegd had. Blijkbaar was men erdoor getroffen. En op het einde van het gesprek zei iemand bij wijze van besluit: “Ja, ook de advent is als ademhalen, maar dan heel diep.”

[…]

Lees meer in KERK & leven van 5 december 2018

Pastoor Frans